wtorek, 14 kwietnia 2009

Znowu trochę Cymru

Święta spędzaliśmy w domku Mieszczyków. Przyjechali także znajomi z Southampton i zaraz na wstępie oznajmili, że nie po to przejechali te 200 mil, aby siedzieć na tyłku i pochłaniać żurek i galaretę. Duśka jako gospodyni czuła się w obowiązku zapewnić sześć posiłków dziennie, została jednak przegłosowana. Zatem w Wielką Sobotę pojechaliśmy do Walii. Jak się okazało, nie my jedni wpadliśmy na ten pomysł, główna droga ekspresowa do Llandudno i Conwy niemal stała, gdyż Anglicy lubią podróżować, a pogoda była świetna.

Warto jednak było znosić te drobne niedogodności. Kisiele (znajomi z Southampton) wyszukali bowiem w Internecie informację o ogrodach Bodnant. Ogrody te reklamowane są jako jedne z najpiękniejszych w Wielkiej Brytanii i są naprawdę cudowne. Rok temu nie mogłam ochłonąć z zachwytu po spacerze w Tatton Park, ale Bodnant Garden zaćmiewa wszystko, co widziałam do tej pory!

Obecny kształt posiadłości Bodnant, pałacyku i ogrodów, istnieje od ponad 130 lat. Posiadłość należała początkowo do - co interesujące dla mnie, chemika - Henry Davisa Pochina. Pan Pochin był chemikiem, przemysłowcem, wynalazcą technologii produkcji kolorowych mydeł oraz pozyskania gliny do produkcji porcelany. Pozwoliło mu to dorobić się ogromnego majątku, nabyć posiadłość i rozwinąć ogród (więcej informacji tutaj).

Ogrody ołożone są w przepięknym miejscu, bo w dolinie rzeki Conwy i z widokiem na góry Snowdonii. Lepszą lokalizację trudno sobie wyobrazić. Składają się z dwóch części, 'grzeczną' - przypałacową i 'dziką' - leśną. Ta grzeczna oczywiście była dla mnie znacznie mniej interesująca.

Oto pałac, nieco zaniedbany i wygląda na niezamieszkany:Ogrody przy pałacu są trochę nudne:
Za to leśna część jest zachwycająca:
I całkiem zwyczajne rośliny:I jeszcze widok na góry:(Wszystkie zdjęcia zrobiła Duśka)

Mogłam wrzucić jeszcze wiele fotografii - magnolii, żonkili, azalii i rododendronów (już zaczynają kwitnąć!). W sumie nie wiem, czemu wybrałam fiołki i stokrotki. Gatunków i odmian roślin nie sposób się doliczyć, a to naprawdę początek kwitnienia.

Mam nadzieję, że będzie okazja zobaczyć Bodnant Garden latem i jesienią...

poniedziałek, 13 kwietnia 2009

Lany Poniedziałek

No i się porobiło. Zapomnieliśmy o tradycji! Jak gdyby nigdy nic zwlekliśmy się rano na świąteczne śniadanie z jajem i rzeżuchą, a także galaretą, wędliną i chrzanem - i dopiero po tym wszystkim Mieszczyk podskoczył na krześle i wrzasnął 'Lany Poniedziałek!!!'. Rzucił się do zlewu, ale wykazałam się refleksem i celnością godnymi hobbita, złapałam miseczkę z rzeżuchą, wyciągnęłam zieleninę i... Mieszczyk, biedaczysko, się nie obraził (w końcu mogłam chlapać wodą z wazonu), uszka mu jednak oklapły. W zeszłym roku też zapomnieliśmy przygotować amunicję, gdy przyszło co do czego, to dopadłam żelazka i ratowałam się spryskiwaczem. O tempora, o mores! Mężysko w oblewaniu udziału czynnego nie bierze nigdy, gdyż uważa to za barbarzyństwo. Ja podobnie, ale atakowana muszę się bronić :-)

Za brak poszanowania tradycji zostałam jedak pokarana. Po powrocie do domu okazało się, że w chwili jakiegoś zaćmienia umysłowego przed wyjazdem pstryknęłam przełącznik w kontakcie przy lodówce. Pewnie chciałam wyłączyć czajnik, cholera zresztą wie po co. Dobrze, że większość spożywki pojechała z nami do Mieszczyków, straty nie były duże, niemniej jednak w szufladach zamrażarki zastałam wodę po kostki i pływającą w niej rozmrożoną rybę, piersi z kurczaka i rozciapaną pizzę. Groszek także przestał być mrożony, a mus jabłkowy nie doczeka się przeobrażenia w szarlotkę.

A więc i tak było mokro.

Tak wygląda angielski kontakt: (Źródło: Internet)
Naprawdę jest bardzo mało dekoracyjny. W moim (że się tak szumnie wyrażę) salonie zestaw kontaktów oraz gniazdek od telefonu i telewizora zajmuje ćwierć ściany bynajmniej nie w kącie i wygląda nieciekawie. Wierzę, że można to schować za telewizorem, ale ja akurat nie mam. Dlaczego nie umieszczono tego przy podłodze?!

piątek, 10 kwietnia 2009

Wesołych ponownie :-)

Tradycja wysyłania kartek świątecznych podobno upada, ja zresztą jestem doskonałym przykładem. Odkąd nauczyłam się pisać bezwzrokowo na klawiaturze, zatraciłam umiejętność pisania ręcznego i to do tego stopnia, że nawet Mężysko nie potrafi rozczytać moich bazgrołów. Zapewniam, że dla nauczycielki to spory problem ;-)

Ale nauczycielką nie jestem już od paru lat. Także od paru lat zaczęłam wysyłać świąteczne życzenia przez Internet. Znajomi jakoś przywykli, nie rzucają na mnie gromów, niektórzy zresztą także to robią. Te wykonane w Corelu kartki to już dla mnie tradycja. W tym roku jakoś długo zwlekałam, ale dzisiaj nie dałam rady, zrobiłam 'kartkowe' zdjęcie, wyszukałam (w Sieci, a jakże!) adekwatny wiersz, pomęczyłam Corela. Oto efekt:A to życzenia z poprzednich lat (wigilijne innym razem):

Wesołych!

Baran, o którym tokowałam przez kilka postów, w koszyku okazał się mało imponujący. Za mały po prostu, żaden Baran-Taran, raczej zwyczajny Bek prosto z komiksu. Ale i tak go lubię, kupiłam mu metalowy koszyk (pomysł AgiB) w którym prawie utonął.

Od Danieli dostałam piękną serwetkę, więc Bek spoczywa na płótnie, wśród kamiennych i muszelkowych pisanek:A tak poza tym - to wesołych Świąt :-)

wtorek, 7 kwietnia 2009

Ściągnięte z sieci

Grzebię po Necie za obrazkami, mam plany co do skrzynki 'mejd in Czajna'. Zupełnie przez przypadek odkryłam ten obrazek i nie mogę oderwać oczu:Obraz znajduje się tutaj. Odrobinę psychodeliczny taki...

poniedziałek, 6 kwietnia 2009

Nie zdzierżyłam

Miałam plany kompletnie nie związane z robótkami ręcznymi. Niestety, czajniczek z posta poniżej nie dawał mi spokoju. Przerwałam na dzisiaj, bo mnie plecy bolą od garbienia się nad tym garem z małym pędzelkiem, muszę się jednak pochwalić. Doczyściłam mosiądz metodą prababci (sól z cytryną) wspartą nieco nowoczesną chemią (praca z ajaksem twoim relaksem, phi...). Gdy już zaczął błyszczeć wypolerowany metal, to po prostu nie dałam rady, musiałam go jeszcze zmalować. Po doczyszczeniu okazało się, że poprzedni właściciel też brał się za 'odnawianie' i popaćkał emalię złotą farbką, nie wiadomo po co. Przez to moje akryle położone są nierówno, a niestety boję się to szlifować. Jeszcze pomyślę jak go dokończyć, na razie na surowo:
Zupełnie na marginesie zrobiłam jeszcze kolejne jajeczne kubki, bo święta spędzamy ze znajomymi i chcę, żeby każdy miał kubeczek dla siebie:Natomiast zaparłam się i nie zrobiłam ani jednej pisanki. Głupio trochę...

niedziela, 5 kwietnia 2009

Car boot sale

Udało się! Mężysko w ramach rekompensaty za trzy dni delegacji zawiozło mnie na warringtoński car boot sale. Nie powiem, nawet nie poganiało mnie zbyt natarczywie, więc się nieco rozejrzałam. Nabyłam parę małogabarytowych gratów i obiecałam sobie że gdy tylko przeprowadzimy się na swoje, będę się urządzać na takich wyprzedażach. Nie widziałam fajerwerków, ale na niektóre rzeczy miło było popatrzeć. Fakt - ceny są niskie, bardzo często sprzedawca pokrzykuje 'everything 50 p'. Inna rzecz, że mnóstwo jedak chińskiej masówki, tyle tylko że z drugiej ręki. Ale widziałam przepiękne lustra i bardzo ładne, duże świeczniki. Serce mnie bolało, że nie mam tego gdzie trzymać, ale też nie ma powodu do wpadania w amok. Car boot sales były, są i będą w brytyjskim krajobrazie i gdziekolwiek wylądujemy w przyszłości, wszędzie będziemy mieli jakąś bagażnikową wyprzedaż w zasięgu niedzielnej wycieczki.

A nabyłam takie rzeczy:Skrzyneczka na biżuterię pochodzi prosto z Chin, ale coś wykombinuję, żeby nie wyglądała banalnie. Czajniczek jest solidny i chyba nawet był używany do gotowania wody. Emalia jest bardzo zniszczona, mosiądz zaśniedziały, ale się odczyści i odmaluje. Tymczasem lampionik miał stanowić komplet z bardzo podobnym, dużym wazonem w drucianym stojaku. I co? I co? I STŁUKŁAM go przy pakowaniu do bagażnika! Nie, słów mi brak na taką indolencję, oprócz tych wulgarnych, oczywiście...

Moje Mężysko dopadło zestaw porcelanowych naparstków, bo jest dobrym dzieckiem, a teściowa zbiera:Nie chciałam go martwić, że teściowa zbiera ŁADNE naparstki, te są raczej nijakie.

Wydano: 7 funtów (w tym 1 funt na stłuczony wazon).

Szukałam jeszcze, niestety bez powodzenia, drucianego koszyczka na kamienną święconkę. Będę musiała pogonić za takim po mieście, bo szkoda żeby się zmarnował pomysł (nie mój, AgiB).

piątek, 3 kwietnia 2009

Z oślim uporem wracam do barana

Nie umiem go sobie wśród rzeżuchy wyobrazić. Zresztą, mimo że rzeżucha nieodmiennie kojarzy się z Wielkanocą, tutaj jest to li i jedynie zielenina. O, proszę, pakowana w plastikowe kubeczki, rośnie sobie sympatycznie i prawie codziennie zasila moje śniadanie:Kiedyś byłam dociekliwa i sprawdziłam, to tak naprawdę nie jest 'czysta' rzeżucha, a mieszanina rzeżuchy i rzepaku. Mnie to nie przeszkadza.

No, ale kamienny baran w tym plastikowym kubeczku jakoś mnie nie przekonuje. Postanowiłam być konsekwentna - kamienny baran na kamiennych jajach ma siedzieć w kamiennej roślinności. Zmalowałam sobie 'drzewko szczęścia' z miedzianego drutku i kamyczków z rozerwanego naszyjnika:Niestety, nie umiem teraz tych elementów skomponować w jakąś przyjemną całość. Bo przecież nie w koszyku :-(

Pogoda mnie nieco zaskoczyła. Wczoraj było przepięknie i słonecznie i zrobiłam to, czego Ciotka nigdy nie robi - poszłam na SAMOTNY spacer. O ile nie przeszkadza mi samotne przebywanie w domu, łazić samotnie nienawidzę. No, ale nie dało rady wytrzymać, pogoniłam w tę wiosnę i oczywiście zapomniałam aparatu! Heh. A wokół tyle żonkili, że aż oczy bolały. Dzisiaj za to od rana było beznadziejnie, więc zabrałam się za odgruzowywanie nory i nie rozglądałam po świecie. Nagle zadzwoniła Daniela, że idzie do mnie. Hmmm... Wyjrzałam przez okno i okazało się być nieźle. Poszłyśmy na spacer, ja tym razem z aparatem. Jak można było przewidzieć, zaraz przyleciała chmura i bezlitośnie zawisła nad nami. Kiszka, nie dało rady robić zdjęć, to jedyny, mizerny łup:(Oczywiście nie należy sądzić, że to jedyne żonkile w okolicy, to jedyne, które złapałam we względnym słońcu.)

I jakby ktoś miał wątpliwości, czy Warrington to wioska:Oto są krowy warringtońskie, prawdziwe, dużo ryczą i mało mleka dają. Nie jest to centrum, niemniej jednak do rubieży jeszcze kawał drogi. Warrington ma ok. 200 tys. mieszkańców, mniej więcej tyle co Bielsko-Biała. Centrum 'miasta' składa się z trzech ulic na krzyż, można je obejść w 10 minut. Pozostałą część stanowią hektary szeregówek z czerwonej cegły. Nie skarżę się, okolica jest całkiem ładna, mnóstwo parków i miniaturowych rezerwatów przyrody. Poza tym blisko w góry i nad morze, a jakby tego było mało, to w pobliżu znajdują się całkiem spore miasta - Liverpool i Manchester. Jak dla mnie, prowincjuszki, to aż nadto.

środa, 1 kwietnia 2009

Baran

Usilnie kombinuję, żeby wśród moich kamiennych pisanek zasiadł adekwatny baran. Na razie rezultaty nie porażają wdziękiem, ale może znajdę jeszcze jakiś ładny, duży kamyk... Zobaczy się. A oto pierwowzór, baran z Peak Districtu:Kiedyś będę musiała zrobić ilustrowaną notkę o brytyjskich owcach, niech no tylko będzie trochę czasu na wypady w góry. Najsprytniejsze widzieliśmy w Snowdonii, biegały po takich skałach, że nasz kolega-skałołaz, Mieszczyk, był pod wielkim wrażeniem. Natomiast w Walii widzieliśmy ostatnio tysiące małych owieczek, bo zdaje się przychodzą na świat pod koniec zimy. Przysięgam, są tak samo szurnięte i rozrywkowe jak małe koty!

A czy ktoś to jeszcze pamięta?

Jestem słomianą wdową

Mężysko wybyło na dwa, trzy dni w delegację. Wrrr... Niestety, nie ma co liczyć na rozrywki, do Duśki nie chce mi się jechać, Daniela i Adriana w pracy. Czyli zostałam skazana na własne towarzystwo i w najbliższym czasie się okaże, czy ono takie doborowe ;-)

Tymczasem jednak zmalowałam sobie butelkę do kompletu z chińską skrzynką. Jeśli wystarczy mi samozaparcia, to spróbuję dorobić jeszcze dwa pucharki czy głębokie miseczki, akurat będą pasowały z butelką do przegródek w skrzynce.

wtorek, 31 marca 2009

Nie umiem robić jajek!

Nijak nie potrafię ozdobić ani jednego jajka. Próbowałam z akrylowymi i ze styropianu. Te pierwsze zrobiłam jeszcze w Polsce, rozdałam je po ludziach, ale nie wzbudzały entuzjazmu. Po styropianowych ślizgają mi się paluchy, serwetki się rozłażą, a papier nie chce przylegać. Nie wiem co robię źle, prawdopodobnie po prostu nie pasują mi sztuczne tworzywa. Wydmuszek nie mam i na pewno nie zamierzam ich sama robić.

Za to na ostatniej wycieczce nad morze nazbierałam sobie obłych kamyków i - zdaje się - one będą główną ozdobą mojego świątecznego koszyka. Tylko jak zrobić pasującego baranka?

niedziela, 29 marca 2009

Pierwszy dzień prawdziwej wiosny

Od razu lepiej :-)

Mam hopla na punkcie morza. W Polsce mieszkałam najpierw na Dolnym Śląsku, potem na Podbeskidziu, do wody zawsze było daleko. Z Warrington, przy stanie tutejszych dróg, do najbliższej bardzo pięknej plaży mamy z pół godziny jazdy. Korzystam z tego przy każdej sposobności.

Postanowiliśmy z Mężyskiem pojechać nad morze do Walii (po walijsku Cymru). Lubimy tamte okolice, bo ze wszystkich które tu widzieliśmy najbardziej przypominają nam Polskę. Nie ma tu zwyczajnej dla środkowego zachodu monotonii, teren jest pofałdowany, tu i ówdzie widać lasy lub małe jeziorka, nawet zabudowania nie są typowe dla UK, budynki są nie tylko z czerwonej cegły, także z kamienia, tynkowane i malowane. Walia w ogóle jest ciekawa, Walijczycy mają swój odrębny, pieczołowicie zachowany język (wszelkie informacje podawane są po walijsku i angielsku, tutejsze programy radiowe i telewizyjne podkreślają walijską kulturę i nadają audycje w tym języku). Walijczycy nie lubią się z Anglikami i oskarżają ich o wszelkie zło, bezrobocie i gradobicie. Za to w Chester, na granicy Walii i Anglii istnieje niezmienione od wieków prawo, że w obrębie miejskich murów Anglik bezkarnie może zastrzelić Walijczyka z broni niepalnej. Hmmm... Ciekawe czy ktoś próbował tam strzelać z kuszy lub z łuku.

W Walii oprócz krajobrazów urzekły mnie też nazwy geograficzne. Dość wymienić nazwy miejscowości takie jak Rhosllanerchugog, Llanfynydd, Bryn Saith Margchog czy Bwlchgwyn. Lub pasmo Bwlchysaethau w Snowdonii. Nie mam pojęcia jak to się wymawia, z przyjemnością słucham audycji i piosenek po walijsku, ale normalne gardło nie jest w stanie wydobyć z siebie tych dźwięków!

Dzisiaj wybraliśmy się do Talacre.
To taka mała miejscowość turystyczna, w lecie pewnie jest tam dziki tłum ludzi, dzisiaj dało się wytrzymać. W Talacre, poza plażą, latarnią morską i wydmami nie ma nic ciekawego. Prawie żadnych sklepików z pamiątkami z Talacre 'made in China', niewiele knajp, żadnych salonów gier i wesołych miasteczek. No, po prostu raj dla mnie i Mężyska :-)

Akurat był przypływ, latarnia stała pod wodą:


Ja oddawałam się ulubionemu zajęciu, zbieraniu kamyków i muszelek:

Nie umiem jednakże rozwiązać tajemnicy, dlaczego te kamienie, na plaży piękne prawie jak bursztyny, w domu robią się nijakie:

Spacer był wyjątkowo udany, mimo że wydmy jeszcze pożółkłe po zimie:

A to już nie nad samym morzem, jakieś dwa, trzy kilometry od brzegu:
Wodospad, prawdziwy wodospad, wyglądający jak wyjęty z górskiego krajobrazu. Tymczasem był to środek wioski, bardzo podobnej do tej ze zdjęcia:

Ach, dawno nie byłam w tak dobrym humorze. Jak to wszystko zależy od aury, prawda? Teraz tylko lekko piecze mnie opalony pyszczek, ale to nie problem :-)

piątek, 27 marca 2009

Litości

Właśnie zajrzałam sobie na onetowy portal i w dziale 'polecamy' przeczytałam sobie nagłówki. Dżizas. Zamordował, zgwałcili, zagłodzona na śmierć. I siedzę teraz i się dołuję.

Ja wiem, że na świecie dzieją się złe rzeczy.

Ale dlaczego te pieprzone media epatują głównie bólem i rozpaczą? Bo to się dobrze czyta? KTO chce to czytać? KOMU opłaca się to pisać? Czy jeśli opisze się ze szczegółami czyjąś mękę, to jest to zapobieganie złu, czy też sycenie tłumów cudzą krzywdą?

I co JA mogę zrobić oprócz wpłaty na Owsiaka i, sporadycznie, na jakieś kocie schronisko?

Uparłam się na chińszczyznę...

...i wydekupażowałam skrzynkę, co to ją zwędziłam Tacie, Tato zaś ocalił ją przed spaleniem. Ogólnie się mi podoba, natomiast znowu efekt końcowy jest zupełnie inny niż planowałam. Miało być z grubsza tak: (Obrazek podprowadzony polskiemu przedstawicielowi Stamperii)

Nijak jednak nie udawało mi się tak ładnie, w końcu zamalowałam pionowe pasy i zostało mi coś takiego (na żywo ładniejsze, bo 'chińskie znaki' i ramki namalowane miedzianą farbą, czego na zdjęciu nie widać):
Jaki z tego morał? Daisy, nie kombinuj, nie naśladuj, zacznij sama myśleć.

Drugi morał jest taki, że wypadałoby wyobrazić sobie najpierw projekt, powycinać, pomierzyć i takie tam... A potem dopiero zabrać się za robótki ręczne. Naprawdę, oszczędziłoby to dużo czasu, który zmarnowałam na naklejanie, przemalowywanie i ciskanie tym wszystkim. Że nie wspomnę (co za głupi zwrot) o zmarnowanym papierze.

Pogoda się u mnie poprawia, tak poza tym :-)

poniedziałek, 23 marca 2009

Zawieje

Jakoś ostatnio tylko narzekam. No to jeszcze trochę... POGODA JEST PARSZYWA! Miałam nadzieję na wiosnę, bo gdy byłam w Polsce to tutaj Mężysko jeździło na rowerze w krótkich gaciach. Tymczasem przywiozłam sobie jeśli nie zimę, to jesień. Wieje, szarugi iście listopadowe, szyby zachlapane deszczem i ciemno w chałupie.

Chciałam sobie podekupażyć, ale przy takim oświetleniu wolę nie ryzykować. Zrobiłam tylko jedną butelkę, żeby nie wyjść z wprawy. Miała wyglądać jak stareńka, omszona, tymczasem wyszła jak pociapane na oliwkowo coś. Chyba się jeszcze trochę nad nią poznęcam, ale po prawdzie straciłam chęć. Tyle dobrego, że wypróbowałam klej do serwetek zamiast ordynarnego wikolu - jak pisała Asket - efekt jest bez porównania lepszy. Przede wszystkim nie pomarszczyła się, a poza tym nie rozpaćkała jak papier toaletowy. A ja, gupia, kupiłam na próbę tylko małą buteleczkę...

Zdjęcie prześwietlone (w drodze wyjątku właśnie w trakcie robienia zdjęć na chwilę wylazło słońce!), ale nie od dziś wiadomo że fotograf ze mnie cienki jak tyłek węża.

piątek, 20 marca 2009

W domu

No to jestem w swojej norze. Co dziwne, wracałam tu jak do domu - wreszcie przestanę się tułać po cudzych wyrkach, pić 'nie taką' kawę z 'nie takim' mlekiem, myć się w łazience której nie wypada zachlapać i zeżerać nadmiarowo wszystkiego jak leci tylko dlatego że w UK tego nie ma ;-)

Na lotnisku czekało stęsknione Mężysko bez samochodu (Nyska trzeci tydzień u mechanika), ale co tam, ważne że chciało mu się wziąć dla mnie urlop. W chałupie z lekka podśmierduje pleśnią, no kiedyś wezmę i puszczę to z dymem (z obserwacji wynika, że zmiana lokalu nie rokuje wcale nadziei na uzyskanie wentylacji w łazience). Moje nieliczne roślinki z grubsza przeżyły, chociaż Mężysko zanadto podlało dracenę, za to zapomniało o kwitnącej przepięknie chryzantemie, która nieco skapcaniała:Wiem, że to co najmniej dziwne chwalić się jesiennym kwiatkiem na wiosnę, ale co ja poradzę że kwitnie mi tak ładnie... Jeśli pogoda pozwoli, jutro spróbuję Mężysko zabrać na spacer w celu upolowania żonkili.

A od Ewy M. i Mamy dostałam biżuteryjne komplety. Prześliczne zielone wężyki od Ewy:Strasznie mi się podobają te kolorowe szkiełka, szkoda że na zdjęciu nie błyszczą:Jeszcze chciałam zrobić zdjęcie papierów deku, które dostałam od Agnieszki i kupiłam w Polsce, niestety aparat się wypiął bezpodstawnie (twierdzi że baterie są rozładowane, no jak on może...).

Ech, zmęczona jestem.

Z kronikarskiego obowiązku należy odnotować, że Mężysko przywiozło właśnie Nyskę (czy też odwrotnie, Nyska jego). Poziom usług samochodowych roztrzaskał nas o ścianę, tempo zdiagnozowania przyczyny i pozyskania części przypomina usługi Poczty Polskiej. No, ale naprawili, oddali, żeby jeszcze ta pogoda jutro nie zawiodła...