Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Od nich się uczę. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Od nich się uczę. Pokaż wszystkie posty

piątek, 29 maja 2009

Wireless 107.2 FM

Ania Jednoskrzydła zaraziła mnie wielobarwnymi przecierkami. Zrobiła przyspieszony kurs, przeczytałam w czym rzecz i spać nie mogłam w nocy, bo nie miałam na czym ćwiczyć. Rano mnie olśniło - jakiś czas temu kupiłam skrzynkę na alkohol (made in China, ooooszywiście) i upchnęłam w kącie. Nie wiedziałam, jak ją ozdobić, bo na środku wieczka ma wyrżniętą dziurę w kształcie flaszki. Zabrałam się za to przecieranie i upaćkałam wokół wszystko jak leci. Tak wyglądają paznokietki prawdziwej damy:Skrzynkę zaprezentuję, jak wyschnie lakier, tymczasem chciałam o czymś innym...

Zazwyczaj podczas rękodzielnictwa słucham radia - że niby w ten sposób uczę się tutejszego języka. Dzisiaj też słuchałam, chociaż nie skupiałam się na niczym szczególnym, od czasu do czasu wpadała mi w ucho jakaś piosenka. W pewnym momencie rozpoczął się blok reklamowy, przy którym zazwyczaj wyłączam uwagę i tylko na skraju świadomości rejestruję coraz to bardziej irytujące brzmienie reklam. Reklamy leciały te same co zawsze, tym razem wsłuchałam się w głos starszego pana, który rozwlekle coś klarował. Słyszałam go wcześniej, nie miałam jednak pojęcia, o czym mówi. Dzisiaj zrozumiałam. Pan, mianowicie, powiedział, że ma na imię Wes, jest w podeszłym wieku, a obecnie czasy takie ciężkie... Nie chce być ciężarem dla familii i dlatego już teraz troszczy się o swój dalszy los. Wykupił zatem usługę pogrzebową pre-paid i może spokojnie patrzeć w przyszłość.

Tak mi jakoś dziwnie. Ja rozumiem, że wszyscy chcą z czegoś żyć, właściciele zakładów pogrzebowych także. Ale reklamować tego typu usługę jak połączenie telefoniczne z przedpłatą, to jednak brzmi strasznie.

No, ale okazuje się, że słuchanie radia jest całkiem skutecznym sposobem nauki języka :-)

czwartek, 28 maja 2009

Lampa hutnicza i afrykańska butelka po przejściach

Oto zdjęcie parzącej wredoty. Myślałam, że jest to produkt 'made in China', co poniekąd wyjaśniałoby jej przyjazność dla otoczenia. Zajrzałam jednak pod spód - jest tutejsza, jak byk stoi Leeds, England. Również pod spodem przyklejono instrukcję użytkowania - ikonkę z napisem 0,5 m i informacją: ten symbol oznacza, że lampa musi być oddalona co najmniej pół metra od oświetlanej powierzchni i materiałów łatwopalnych. Heh, Anglicy mają takie mądre powiedzenie: 'read the fucking manual' - 'czytaj pożyteczne instrukcje' czy jakoś tak. Rzadko jednak wywijam sprzętem domowym, ciekawe co mam napisane na spodzie pralki czy lodówki...
Dzisiaj wykorzystałam ją jako suszarkę do eksperymentu, oczywiście przy robieniu zdjęcia dotknęłam klosza i się oparzyłam. Lekko. Lampa, mimo posiadania szpikulca, na kebab się nie nadaje, gdyż akurat w tę stronę grzeje słabiej. Szpikulec służyć ma do ustawiania klosza, ale łatwiej wybić sobie na nim oko, niż manewrować słupem światła. Z tyłu widoczna jest torba do debilkamerki, przypalenie nie rzuca się w oczy. Co do jaj sadzonych czy bekoniku - niewątpliwie dałoby radę użyć toto w celu smażenia, są jednak bezpieczniejsze metody :-) Zastanawiam się, w jakim wrednym celu Laura chciałaby ją wykorzystać...

Co do wczorajszej butelki - zrobiłam zdjęcia i włala! Pęknięta jest pod lakierem, nie widać, ale jako wazon się nie nadaje, może tylko stać i się kurzyć, ewentualnie z suchym badylem.Tak naprawdę to chodziło o efekt 'okienka' - czyli butelka od środka:I jeszcze oparzenie. Jak mi się zechce, to zniweluję, na razie jest jak jest:

poniedziałek, 23 marca 2009

Zawieje

Jakoś ostatnio tylko narzekam. No to jeszcze trochę... POGODA JEST PARSZYWA! Miałam nadzieję na wiosnę, bo gdy byłam w Polsce to tutaj Mężysko jeździło na rowerze w krótkich gaciach. Tymczasem przywiozłam sobie jeśli nie zimę, to jesień. Wieje, szarugi iście listopadowe, szyby zachlapane deszczem i ciemno w chałupie.

Chciałam sobie podekupażyć, ale przy takim oświetleniu wolę nie ryzykować. Zrobiłam tylko jedną butelkę, żeby nie wyjść z wprawy. Miała wyglądać jak stareńka, omszona, tymczasem wyszła jak pociapane na oliwkowo coś. Chyba się jeszcze trochę nad nią poznęcam, ale po prawdzie straciłam chęć. Tyle dobrego, że wypróbowałam klej do serwetek zamiast ordynarnego wikolu - jak pisała Asket - efekt jest bez porównania lepszy. Przede wszystkim nie pomarszczyła się, a poza tym nie rozpaćkała jak papier toaletowy. A ja, gupia, kupiłam na próbę tylko małą buteleczkę...

Zdjęcie prześwietlone (w drodze wyjątku właśnie w trakcie robienia zdjęć na chwilę wylazło słońce!), ale nie od dziś wiadomo że fotograf ze mnie cienki jak tyłek węża.

czwartek, 5 marca 2009

Znowu rozdają nagrody...

...a że zrobiłam się pazerna po wygranej u Agnieszki, więc spróbuję i u Ady ;-)
Ada ma dzisiaj imieniny i dobry humor, więc rozdaje cenne prezenty. Główną nagrodą jest wianek widoczny na fotce.

Jednocześnie przypominam, że i ja chętnie podzielę się tym, co mam. Informacje w poście poniżej.

Jeszcze MUSZĘ się ucieszyć, no muszę. Adriana wróciła ze Słowacji i przywiozła mi ze sto serwetek! Pięknych! Także z motywami wielkanocnymi, więc pewnie jutro zabiorę się za Wielkanocne CD.Zdjęcie jak zwykle nijakie, ale co tam :-)

Tymczasem Agnieszka B. wstawiła fotki jajek, hmmm... Następna skażona. To może i ja w końcu spróbuję ;-)

niedziela, 22 lutego 2009

:-)

No to się udało! Wygrałam w konkursie Agnieszki, to chyba moja pierwsza wygrana w życiu, więc pyszczysko mi się śmieje od rana :-) Całe moje szczęście, że konkurs nie polegał na prezentacji własnych prac, hmmm...

A potem pojechaliśmy nad najbliższe morze, gdzie wiało jak cholera, ale i tak czuć było wiosnę!

Te trzy najbliższe ludziki to Daniela, Adriana i ja gnające na zbity pysk do morza (odpływ jest, więc polazło daaaleko):

A oto dowody na istnienie wiosny:


Zdjęcia trochę ciemnawe i nieostre, bo słońce było dzisiaj bardzo kapryśne, Mężysko narzekało. Ale spacer był udany.

Żonkile mnie zawiodły, liczyłam na zdjęcia. Chwaliłam się Elisse, że widziałam już pierwsze w tym roku, ale to nieprawda. Widziałam w ZESZŁYM roku, to jest pod koniec grudnia, dwa miesiące temu. Pierwsze. Żonkile. Ale nie tutaj, bardziej na południu, w Kornwalii. Tam cieplej. Tutaj właśnie wyszły z ziemi i za jakieś dwa tygodnie będzie żółto na każdym trawniku, pod każdym krzakiem i na poboczach szos! Nie mogę się doczekać :-)

sobota, 21 lutego 2009

Twórcza zazdrość :-)

Pozazdrościłam Agnieszce B. jej skrzyneczki z żaglówką, więc postanowiłam zrobić sobie obrazki w podobnym klimacie. Jeszcze trochę lakierowania przede mną, czego nie omieszkał ukazać aparat:

A tak wyglądały przed domalowaniem tła:

Tło domalowywałam po raz pierwszy i przy okazji nauczyłam się czegoś nowego - równo obcięte brzegi obrazka wyłażą złośliwie, łatwiej byłoby je ukryć, gdyby obrazek został po prostu nierówno wyrwany...

poniedziałek, 16 lutego 2009

Aaa... Chlebki dwa...

Zbierałam się do pieczenia chleba od paru dni, bo zakwas w lodówce już się prosił o wsparcie. Przepis wzięłam stąd, ma on tę przyjazną cechę, że mnie jeszcze nie zawiódł :-) Na tej stronie jest zresztą mnóstwo przepisów a także instrukcja 'krok po kroku' jak zrobić zakwas i upiec chleb. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Sądząc z ilości komentarzy, mnóstwo ludzi chce jeść porządny, pachnący chleb. Mnie to niestety niekoniecznie wychodzi na zdrowie, na tutejszym pieczywie schudłam w krótkim czasie ponad 10 kilo, a teraz wracam do 'normy' ;-)
Jeszcze nie kosztowałam, bo za ciepły, ale podejrzewam że będzie smaczny jak zwykle...

W przerwie między rośnięciem a pieczeniem chleba znęcałam się nad zegarem i toaletką:

niedziela, 15 lutego 2009

Tadam! Biorę udział w konkursie!

Moja imienniczka, której bloga obserwuję od paru miesięcy, ogłosiła konkurs, o którym można poczytać tutaj. Zatem i ja galopem ruszyłam do udziału w konkursie, bo nagrody cenne :-)

Trudno wybrać tę najpiękniejszą wśród mnóstwa prac. O każdej można napisać to samo: jest piękna, przemyślana, dopracowana... Ja jestem zazdrosny człowiek i właściwie to nie powinnam wklejać do swojego bloga zdjęć nie moich, przepięknych rzeczy. Ale zrobię to w ramach walki z sobą.

Najbardziej podoba mi się ta skrzynka...

...bo ma wszystkie te cechy, które opisałam powyżej, a poza tym spowodowała, że się rozmarzyłam... Heh, żeby tam jeszcze wrócić:
(Jezioro Niegocin, fota Mężyska)