Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ręcami. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ręcami. Pokaż wszystkie posty

piątek, 29 maja 2009

Przecierana skrzynka

Aniu, serdeczne uściski i w ogóle wielkie podziękowania! Zrobiłam skrzyneczkę jak ta lala, co prawda w trakcie trzy razy zmieniłam koncepcję (na kolory przecierki tylko raz), ale końcowy efekt bardzo mnie cieszy. W końcówce światła spróbowałam jeszcze zrobić jakie-takie zdjęcia, kolory wyszły dosyć wiernie, chociaż na tym akurat zdjęciu są zbyt pomarańczowe:Ale tutaj już jest prawie naturalnie:
A tutaj jeszcze lepiej:
I jeszcze spód skrzynki. Nie zgłupiałam do reszty i tutaj zrobiłam sobie poligon. Z bliska wygląda trochę jak tęczowa plama z benzyny na kałuży, ale też ma pewien urok:
Lakierowałam tylko po serwetce, w drewno wtarłam wosk, a właściwie stearynę, bo niby skąd tu wosk... Niestety, widać na tym każdy odcisk palucha. Poza tym miałam znakomitą zabawę i teraz kombinuję, co by tu jeszcze poprzecierać. Zdaje się, że w którejś z walizek tkwi jeszcze jedna skrzynka na wino. Memu mężu przecierka się podoba. Jedyne, co nieco zmaściłam, to przyklejanie serwetki, a właściwie docinanie do krawędzi skrzynki ;-)

Jejku, jakie to fajne :-)

piątek, 10 kwietnia 2009

Wesołych ponownie :-)

Tradycja wysyłania kartek świątecznych podobno upada, ja zresztą jestem doskonałym przykładem. Odkąd nauczyłam się pisać bezwzrokowo na klawiaturze, zatraciłam umiejętność pisania ręcznego i to do tego stopnia, że nawet Mężysko nie potrafi rozczytać moich bazgrołów. Zapewniam, że dla nauczycielki to spory problem ;-)

Ale nauczycielką nie jestem już od paru lat. Także od paru lat zaczęłam wysyłać świąteczne życzenia przez Internet. Znajomi jakoś przywykli, nie rzucają na mnie gromów, niektórzy zresztą także to robią. Te wykonane w Corelu kartki to już dla mnie tradycja. W tym roku jakoś długo zwlekałam, ale dzisiaj nie dałam rady, zrobiłam 'kartkowe' zdjęcie, wyszukałam (w Sieci, a jakże!) adekwatny wiersz, pomęczyłam Corela. Oto efekt:A to życzenia z poprzednich lat (wigilijne innym razem):

Wesołych!

Baran, o którym tokowałam przez kilka postów, w koszyku okazał się mało imponujący. Za mały po prostu, żaden Baran-Taran, raczej zwyczajny Bek prosto z komiksu. Ale i tak go lubię, kupiłam mu metalowy koszyk (pomysł AgiB) w którym prawie utonął.

Od Danieli dostałam piękną serwetkę, więc Bek spoczywa na płótnie, wśród kamiennych i muszelkowych pisanek:A tak poza tym - to wesołych Świąt :-)

poniedziałek, 6 kwietnia 2009

Nie zdzierżyłam

Miałam plany kompletnie nie związane z robótkami ręcznymi. Niestety, czajniczek z posta poniżej nie dawał mi spokoju. Przerwałam na dzisiaj, bo mnie plecy bolą od garbienia się nad tym garem z małym pędzelkiem, muszę się jednak pochwalić. Doczyściłam mosiądz metodą prababci (sól z cytryną) wspartą nieco nowoczesną chemią (praca z ajaksem twoim relaksem, phi...). Gdy już zaczął błyszczeć wypolerowany metal, to po prostu nie dałam rady, musiałam go jeszcze zmalować. Po doczyszczeniu okazało się, że poprzedni właściciel też brał się za 'odnawianie' i popaćkał emalię złotą farbką, nie wiadomo po co. Przez to moje akryle położone są nierówno, a niestety boję się to szlifować. Jeszcze pomyślę jak go dokończyć, na razie na surowo:
Zupełnie na marginesie zrobiłam jeszcze kolejne jajeczne kubki, bo święta spędzamy ze znajomymi i chcę, żeby każdy miał kubeczek dla siebie:Natomiast zaparłam się i nie zrobiłam ani jednej pisanki. Głupio trochę...

piątek, 3 kwietnia 2009

Z oślim uporem wracam do barana

Nie umiem go sobie wśród rzeżuchy wyobrazić. Zresztą, mimo że rzeżucha nieodmiennie kojarzy się z Wielkanocą, tutaj jest to li i jedynie zielenina. O, proszę, pakowana w plastikowe kubeczki, rośnie sobie sympatycznie i prawie codziennie zasila moje śniadanie:Kiedyś byłam dociekliwa i sprawdziłam, to tak naprawdę nie jest 'czysta' rzeżucha, a mieszanina rzeżuchy i rzepaku. Mnie to nie przeszkadza.

No, ale kamienny baran w tym plastikowym kubeczku jakoś mnie nie przekonuje. Postanowiłam być konsekwentna - kamienny baran na kamiennych jajach ma siedzieć w kamiennej roślinności. Zmalowałam sobie 'drzewko szczęścia' z miedzianego drutku i kamyczków z rozerwanego naszyjnika:Niestety, nie umiem teraz tych elementów skomponować w jakąś przyjemną całość. Bo przecież nie w koszyku :-(

Pogoda mnie nieco zaskoczyła. Wczoraj było przepięknie i słonecznie i zrobiłam to, czego Ciotka nigdy nie robi - poszłam na SAMOTNY spacer. O ile nie przeszkadza mi samotne przebywanie w domu, łazić samotnie nienawidzę. No, ale nie dało rady wytrzymać, pogoniłam w tę wiosnę i oczywiście zapomniałam aparatu! Heh. A wokół tyle żonkili, że aż oczy bolały. Dzisiaj za to od rana było beznadziejnie, więc zabrałam się za odgruzowywanie nory i nie rozglądałam po świecie. Nagle zadzwoniła Daniela, że idzie do mnie. Hmmm... Wyjrzałam przez okno i okazało się być nieźle. Poszłyśmy na spacer, ja tym razem z aparatem. Jak można było przewidzieć, zaraz przyleciała chmura i bezlitośnie zawisła nad nami. Kiszka, nie dało rady robić zdjęć, to jedyny, mizerny łup:(Oczywiście nie należy sądzić, że to jedyne żonkile w okolicy, to jedyne, które złapałam we względnym słońcu.)

I jakby ktoś miał wątpliwości, czy Warrington to wioska:Oto są krowy warringtońskie, prawdziwe, dużo ryczą i mało mleka dają. Nie jest to centrum, niemniej jednak do rubieży jeszcze kawał drogi. Warrington ma ok. 200 tys. mieszkańców, mniej więcej tyle co Bielsko-Biała. Centrum 'miasta' składa się z trzech ulic na krzyż, można je obejść w 10 minut. Pozostałą część stanowią hektary szeregówek z czerwonej cegły. Nie skarżę się, okolica jest całkiem ładna, mnóstwo parków i miniaturowych rezerwatów przyrody. Poza tym blisko w góry i nad morze, a jakby tego było mało, to w pobliżu znajdują się całkiem spore miasta - Liverpool i Manchester. Jak dla mnie, prowincjuszki, to aż nadto.

środa, 1 kwietnia 2009

Baran

Usilnie kombinuję, żeby wśród moich kamiennych pisanek zasiadł adekwatny baran. Na razie rezultaty nie porażają wdziękiem, ale może znajdę jeszcze jakiś ładny, duży kamyk... Zobaczy się. A oto pierwowzór, baran z Peak Districtu:Kiedyś będę musiała zrobić ilustrowaną notkę o brytyjskich owcach, niech no tylko będzie trochę czasu na wypady w góry. Najsprytniejsze widzieliśmy w Snowdonii, biegały po takich skałach, że nasz kolega-skałołaz, Mieszczyk, był pod wielkim wrażeniem. Natomiast w Walii widzieliśmy ostatnio tysiące małych owieczek, bo zdaje się przychodzą na świat pod koniec zimy. Przysięgam, są tak samo szurnięte i rozrywkowe jak małe koty!

A czy ktoś to jeszcze pamięta?

wtorek, 31 marca 2009

Nie umiem robić jajek!

Nijak nie potrafię ozdobić ani jednego jajka. Próbowałam z akrylowymi i ze styropianu. Te pierwsze zrobiłam jeszcze w Polsce, rozdałam je po ludziach, ale nie wzbudzały entuzjazmu. Po styropianowych ślizgają mi się paluchy, serwetki się rozłażą, a papier nie chce przylegać. Nie wiem co robię źle, prawdopodobnie po prostu nie pasują mi sztuczne tworzywa. Wydmuszek nie mam i na pewno nie zamierzam ich sama robić.

Za to na ostatniej wycieczce nad morze nazbierałam sobie obłych kamyków i - zdaje się - one będą główną ozdobą mojego świątecznego koszyka. Tylko jak zrobić pasującego baranka?