Pokazywanie postów oznaczonych etykietą O Polsce. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą O Polsce. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 czerwca 2009

A deszcz padał i padał...

...mam nadzieję, że nie przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Jest straszliwie, pogoda w Bielsku i okolicach nie pozwala z nadzieją patrzeć w przyszłość. Wczoraj przez chwilę było w miarę znośnie, więc zrobiłam pranie i wyszłam do miasta. Daleko nie doszłam, zawróciły mnie odgłosy burzy i pierwsze krople deszczu. Zdążyłam wrócić w ostatniej chwili - zaraz było oberwanie chmury. Pranie zatem nadal mokre, Ewka zresztą suszy swoje od soboty i nie widać szczególnej różnicy. Moja kołdra robi wrażenie nasiąkniętej wodą, ostatni raz spałam pod wilgotną pościelą podczas deszczowych dni na żaglówce, na Mazurach. Ale wtedy niejako godziłam się na mokry śpiwór, teraz jestem nieszczęśliwa. 

Ale załatwiłam prawie wszystko, co chciałam załatwić. Zdobyłam nawet w tym samym dniu dwa urzędowe papierki, chociaż panie zarzekały się, że tego nie można załatwić od ręki. Okazuje się jednak, że i z biurwokracją da się coś nawalczyć, a właściwie osiągnąć moim, ciotkowym sposobem. Usiąść bez zaproszenia w biurze i powiedzieć 'ależ w bez tego zawalają się wszystkie moje plany' i patrzeć martwym wzrokiem przed siebie. Nagle dokument, na który czeka się np. tydzień kierowniczka podpisuje na minutę przed 15.00 i wcale nie wysyła się podania do Warszawy, jak mówiła pani w okienku na dole. Phi. Muszę mieć w sobie coś strasznego, nie krzyczę, nie proszę, nie grożę. Po prostu jestem i nie wyglądam na kogoś, kto się ruszy w najbliższej pięciolatce...

U Ewki z nudów zaczęłam trochę dekupażyć, ale nie idzie mi - nie mam farb, kupiłam tylko jakieś podstawowe rzeczy, a poza tym ciągle ponuro na dworze i wychodzi kiepsko. I nie chce schnąć, oczywiście. Przemalowałam tylko młynek dla Ewki, znaczy 'to metalowe' jest obecnie miedziane i prezentuje się znacznie lepiej, niż w srebrnym kolorze:

Zdjęcie zrobione po deszczu, więc kolory wyszły takie se.

I jeszcze pokażę jeden z modeli, które kiedyś z pasją robił tata Ewy:

To Santa Maria, stateczek, na którym Kolumb płynął do Indii... No dobrze, model Santa Marii. Precyzja wykonania tego stateczku rzuca na kolana, tata poświęcił na niego dziesiątki godzin pracy. Tymczasem jest to jeden z kilkunastu modeli okrętów w tym domu, jak się uda, to nacykam więcej fotek. Piękne są te żaglowce!

Swoją drogą, rękodzieło to bardzo szerokie pojęcie...

środa, 24 czerwca 2009

Gugiel ustąpił na chwilę...

...i wpuścił mnie na moje konto. No to szybko o ostatnich wrażeniach.

Wsiadłam do samolotu ok. godz. 14 w Liverpoolu, czyli o tutejszej trzeciej. Lot jak lot, oprócz ostatnich piętnastu minut, gdy lecieliśmy w chmurach tak gęstych, że nie było widać skrzydła. Rzucało maszyną w te i wewte, więc siłą rzeczy zaczęłam myśleć o ostatniej, spektakularnej katastrofie. Pilot jednakże wylądował miękko i fachowo.

Czyli że byłam w kraju. Tym razem skazana zostałam na podróż komunikacją publiczną, bo Joli rozkraczyło się auto, Ewa ma jazdę bez trzymanki przy remoncie, a Miśki są w Chorwacji. Wsiadłam zatem do autobusu komunikacji lokalnej, katowickiej, i na razie wszystko było bez zarzutu. Czysto, miły kierowca, trasa do dworca PKP pokonana została bezstresowo.

I tutaj się skończyła moja pogoda ducha. Wlazłam na katowicki dworzec i z miejsca odechciało mi się wszystkiego. Targałam dwie ciężkie walizy, zanim znalazłam kasy, musiałam je taszczyć po jakiś schodach. Stanęłam przed kasą, przede mną dwie osoby... Stałam 15 minut! Panienka za szybą sprzedawała skomplikowany bilet, klikała w ekran dotykowy, a ceny biletów obliczała na kalkulatorku! Litości! Dlaczego tak? Poza tym nie miała żadnego głośniczka, pan przede mną schylał się do takiego mikroskopijnego okienka, zgięty w pół bił pokłony na chwałę PKP i usiłował dojść do porozumienia z panią w kasie. Nie było jej słychać nic a nic, nawet nie dało rady czytać z ruchu warg, bo miała tik nerwowy!

No dobrze, kupiłam bilet. Ostatni posiłek jadłam wcześnie rano, chciałam kupić coś do jedzenia. Przeszło mi, jak zobaczyłam dalszą część dworca, brud i żuli. Następnie usiłowałam dowiedzieć się, z którego peronu odjeżdża pociąg do Bielska, niestety, nie było informacji na tablicy odjazdów, a także nigdzie nie widać było plakatów z rozkładem jazdy! Korytarz prowadzący do wejść na perony wyglądał jak po kataklizmie, brakowało jedynie szczurów przemykających pod ścianami. Wlazłam wreszcie na peron, z którego zazwyczaj jeździłam - tam znalazłam plakat z rozkładem, okazało się, że muszę zmienić peron. No to znowu jazda z walizami 10 i 15 kg... Aha, lał deszcz, daszki na peronie ciekły, było już ciemnawo, ale za to bez oświetlenia. Przeczekałam prawie godzinę, podstawiono staaaareńki skład do Bielska, wsiadłam. Ciemno jak w tyłku, podśmierdywało z lekka, ale mistrzostwo było dopiero, jak ten 'pociąg' ruszył - takiego wizgu, huku i odgłosów darcia stalowych blach nie słyszałam jak żyję... No i poooooszedł, z prędkością chorego ślimaka. Raz przyspieszył, na jakieś półtorej minuty, potem wlókł się jeszcze wolniej. Czytać się nie dało, bo PKP oszczędza na żarówkach, a zgodnie z porą dnia było jeszcze jasno, co z tego że lało i wisiały czarne chmury. W końcu, jak już zaczęłam się cieszyć, że jest blisko, zatrzymał się w Pszczynie i stał przez dwadzieścia minut... Gdy wreszcie dotarłam do Ewki, to zanim rzuciłam się jej na szyję, przez dziesięć minut przeklinałam i urągałam na PKP! 

I tyle moich pierwszych wrażeń :-( Polska jest piękna, Bielsko nawet w deszczu wygląda cudownie, mimo iż wszędzie są remonty dróg, a centrum pachnie mokrym betonem. Natomiast od strony torów wszystko przypomina horror, senny koszmar. Zdewastowane budynki i urządzenia, śmierdzące dworce, wszędzie jakieś ciemne typy i brak ludzi, do których można się zwrócić o pomoc. Po dworcu w Katowicach przemieszczać się mogą jedynie sprawni ludzie, człowiek na wózku nie dostanie się nawet do głównej hali, nie mówiąc o peronach. Ostatnio przez Katowice jeździłam lata temu, myślałam że od tego czasu zmieniło się coś na lepsze. Nic z tego, jest tylko gorzej, a może to mnie się zmieniły standardy...

(Powyższe zdjęcie dworca PKP w Katowicach ściągnęłam ze strony uppersilesian.blogspot.com, tam też jest więcej zdjęć)

niedziela, 24 maja 2009

Wróciło mi się dodom

Oczywiście, zaraz po wejściu do mieszkania włączyłam kompa, żeby zabukować lot do Polski. No i lecę 22 czerwca, na pięć tygodni... Już mi się nie chce ;-)

Najlepsze, że cieszyłam się z powrotu do Anglii, bo w Bielsku duszno i upały. Tymczasem tutaj wcale nie jest chłodniej, co dla zimnolubnej Ciotki stanowi pewną niedogodność. No, ale że jest słonecznie i pięknie, to się nie martwię. Może jutro pojedziemy w Peak District i porównam sobie na świeżo polskie Beskidy z tutejszymi pagórami. Na pewno nie mają takich widoków:Polskie niezapominajki są nieco jaśniejsze od widzianych przeze mnie w Rixton Claypits:Chociaż widziałam tutaj podobne motyle, na pewno takiego z żółtymi końcami skrzydeł:Mam jednak, mimo operacji, powód do radości. Mianowicie w Polsce będę w sezonie owocowym, akurat na wysyp truskawek, a także początek agrestu, jagód, czereśni i poziomek. Zamierzam pożreć ile się da!Przypomniało mi się jeszcze, że Kasia zaprosiła mnie do 'Zabawy w 4'. Najpierw zamierzałam się wymigać na zasadzie 'a po co to komu', ale skoro ja czyjeś wywnętrzenia czytam z zainteresowaniem, to może wypada się zrewanżować i podać jakieś info na swój temat... W każdym razie na razie nie ogarniam, kto już brał udział w tej zabawie, zapraszam Anię z Jezior, Agatę, Lietdeco i lejdik - jeśli mają ochotę i zabawa ich jeszcze nie dopadła. No to metodą copy/paste przerzucę sobie te pytania zabawowe i jazda...

4 miejsca, w których mieszkałam:
Strzelin, Wrocław, Bielsko-Biała, Warrington.

4 miejsca do których lubię wracać:
Miejsca, w których mieszkałam, Mazury, Bory Tucholskie, Góry Stołowe.

4 ulubione potrawy:
Kurde, jestem właściwie wszystkożerna, ale chyba ruskie, bogracz, placki ziemniaczane i pasztet teściowej. Chyba, że piwo można liczyć za potrawę, to należy je wstawić na pierwsze miejsce.

4 potrawy, których nie znoszę:
No właśnie, jestem praktycznie wszystkożerna. Nie przepadam za orientalnymi przyprawami, więc ryż z curry jest raczej be... Zupa owocowa bue. Angielska 'kiełbasa'. O, wódki nie piję, bo mnie brzydzi.

4 pasje, hobby
Obecnie dekupaż, obserwowanie ludzi (nie podglądactwo!), poznawanie nowych miejsc. Kiedyś namiętnie robiłam wina domowe i nalewki na własnym spirytusie (chemik jestem). Pasja domowoalkoholowa tkwi we mnie głęboko i na pewno do niej wrócę (jak i do hodowli roślin doniczkowych), gdy tylko znajdę na to miejsce.

4 miejsca, które zwiedziłabym, gdybym miała taką możliwość:
Ogólnie bardzo chciałabym pojeździć po świecie, ale to się zrobi, jak będzie za co. Chętnie zwiedziłabym Chatę 'Magoda', Utkany z Marzeń Dom Elisse, Hobbidom AgiB i Jagodowy Zagajnik Ity...

4 seriale, programy, które lubię:
Nie ma takich. Od lat nie używam telewizora.

4 miejsca pracy:
Całodobowy sklep monopolowy we Wrocławiu, Zespół Szkół Zawodowych, Gimnazjum i Zapyziała Lokalna Gazeta.

4 rzeczy, które chciałabym zrobić, przeżyć:
Nie powiem.

4 ulubione filmy:
'Gwiezdne Wojny', wszystkie trzy właściwe. 'Skazani na Shawshank'. 'Ciało'. 'Sin City'.

4 ulubionych muzycznych wykonawców, zespoły:
Jacek Kaczmarski, Alan Stivell, Lech Janerka, Raz Dwa Trzy.

4 rzeczy, które robię po wejściu na internet:
Sprawdzam pocztę, czytam nowe notki na znajomych blogach, czytam niusy stąd i stamtąd, otwieram słownik języka angielskiego.

czwartek, 21 maja 2009

Meldunek

Okres urlopowy jest, się okazało, więc termin operacji wyznaczono mi na 21 lipca. Przestałam na razie histeryzować, powtórka z rozrywki będzie za miesiąc z hakiem. Teraz się luzuję, piję piwo, spotykam znajomych. Wczoraj to nawet byłam w górach!Okazuje się, że w Ojczyźnie las nie rośnie na grządkach (póki co):Polskie góry zachwyciły mnie i oszołomiły ilością drzew i odcieniami zieleni. Niestety, kumpel, z którym łaziłam, pokazywał mi połacie wyciętego lasu, zresztą cały czas słyszeliśmy piły i oglądaliśmy składowiska ściętych drzew. Cóż, mści się niegdysiejsza polityka sadzenia lasów monokulturowych. Kornik-drukarz nie ma litości, a także większych przeszkód w atakowaniu kolejnych połaci beskidzkich lasów. Mam nadzieję, że jednocześnie z wycinką dba się o zalesianie gór. Nie wyobrażam sobie, że Beskidy mogłyby wyglądać jak niegdyś Karkonosze...

Dzisiaj krótka notka - wprosiłam się do kompa u taty koleżanki, nie chcę nadużywać uprzejmości. Przejrzałam koleżeńskie blogi, na komentarze niestety nie mam czasu. Na zabawę, Kasiu, na razie też. Zakładam zaraz kolorową kieckę i gonię w miasto! Pa!

niedziela, 15 marca 2009

Grunwaldzki Center

Jestem w Polsce od tygodnia... Tułam się po Przyjaciołach i Rodzinie, nawiedzam lekarzy i wypijam hektolitry piwa. Dzisiaj mam już tego dość, mój własny Tato nie posiadał się ze zdumienia, jak odmówiłam współpracy w opróżnianiu puszeczki lecha.

Nie jest to dobry wyjazd. Chyba przeczucie miałam czy co, że tak mi się nie chciało jechać. No, ale przyjechałam i bardzo dobrze, bo wyszły mi poważne zaniedbania, w efekcie których pójdę pod nóż. Lekarz znalazł przyczynę, dlaczego Ciotka nie może znieść jajka, może tę przyczynę usunie, a może nie i za parę miesięcy rozwieją się moje nadzieje. Na razie nie histeryzuję, co będzie to będzie, mam tylko wielką ochotę kopnąć się w tyłek z półobrotu. Z oczywistych względów nie dam rady, a moi bliscy są z tych wspierających, nie dowalających do pieca. Na szczęście. Głupota, czysta głupota, skupianie się na planach wyjazdu, zamieszaniu, pakowaniu i totalnym zaniedbaniu stanu zdrowia własnego i Mężyska. Teraz przede mną upojne chwile, gdy będę próbowała zgłębić zasady zdrowotnego ubezpieczenia w Unii Europejskiej. Ciekawe czy NFZ zechce współpracować z NHS, gdzie znaleźć informacje i jak przewalczyć urzędasów? Ale może nie będzie tak źle, jak zakładam.

A, jeszcze pogoda podłożyła mi nogę. Bielsko było najpierw zasnute mżawką, następnie spowite śniegiem. Cieszyłam się, że jadę do Wrocka, tam inny mikroklimat, liczyłam na pogodę a w każdym razie brak śniegu. Huehue. Ale we Wrocku szybko stopniał. Przewiozłam się po mieście i - co tu dużo mówić - ze śniegiem czy bez, w porównaniu z Warrington Bielsko i Wrocław to przepiękne metropolie :-) Zachwycałam się szalenie i wszystko było dobrze do momentu, gdy na Placu Grunwaldzkim zobaczyłam świeżo wybudowany biurowiec, na którym wielkimi literami gryzł w oczy napis 'GRUNWALDZKI CENTER'. Krew mnie zalała na miejscu i do tej pory nie mogę złapać oddechu. Nie jestem szczególnym wrażliwcem językowym, ale osobie która wyraziła zgodę na taką nazwę, na zabijanie ojczystego języka, za karę dałabym przepisanie Ustawy o języku polskim własnymi ręcami na wołowej skórze.

No i tyle. Siedzę u Rodziców, wreszcie cisza, spokój i Internet, zadzwoniłam do Mężyska, wstępnie uzgodniliśmy strategię. Luz. Wypoczywam. Trochę mi jakby lepiej, bo w Domu :-)

A tu zdjęcie moich 'ojczystych' stron - Wzgórza Strzelińskie zeszłej jesieni. Fota Mężyska, oczywiście.

sobota, 14 lutego 2009

Czytam właśnie kolejnego bloga o WŁASNYM DOMU. Gul mi skacze, tak bardzo chciałabym mieć kawałek swojego miejsca tutaj, nie tę ciemną norę gdzie nawet nie ma porządnej kuchni. Trzebaby było jakoś się określić i nabyć coś własnego, ale czy chcemy zostać w Warrington? Uch, nie takie to proste. I jak sobie pomyślę, że aby kupić coś tutaj, musimy sprzedać nasze mieszkanie z widokiem na Szyndzielnię i Skrzyczne, to coś mi się robi. A z drugiej strony - przecież i tak nas tam nie ma, no to może niech kto inny się cieszy z widoku! Pamiętam, jacy byliśmy zaskoczeni po zakupie mieszkania, oglądaliśmy je zawsze w niekorzystnych warunkach, bo to jakaś parszywa pogoda była, żadnych widoków z tego 7 piętra. A potem, gdy już wleźliśmy w swoje WŁASNE kąty na początku wiosny, nagle się okazało że to mieszkanie z bonusem. To ja chyba dołączę zdjęcia... (Wszystkie zrobione przeze mnie lub Mężysko z naszego balkonu na Złotych Łanach).

Zbliżenie na wieżę radiowo-telewizyjną na Skrzycznem:


Wieczór nad Złotymi Łanami:

Czasami bywało groźnie...

...ale na krótko...

Duże osiedle w dużym mieście. Ale całkiem ładne, prawda?