Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kĄkurs ;-). Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kĄkurs ;-). Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 czerwca 2009

Losowanie

Czyli wyniki :-) Oczywiście postopniuję nieco napięcie, najpierw techniczna strona zabawy. Kuba napisał program do losowania:Program jest baaardzo sprytny - mogłam sobie wgrać do niego listę kandydatek:Niestety, bez animacji nie da się pokazać, jak BARDZO sprytna jest ta maszyna losująca. Mianowicie zachowuje się prawie jak ruletka, przez pół minuty granatowy pasek porusza się bardzo szybko z góry na dół i odwrotnie, podświetlając coraz to inną amatorkę tego zielonego. Prawdę mówiąc, niefajnie jest tak w samotności znosić emocje - podczas czekania na wynik podniosło mi się ciśnienie :-) I oto właścicielką tego zielonego stała się (TADAM!):

Teraz Katarzynka wypada z hukiem z maszyny losującej:
W dalszym losowaniu udział bierze 39 kandydatek (bez zmiany numeracji).

Następna stresująca mnie chwila, kolejne losowanie, granatowy pasek pędzi jak szalony tam i z powrotem. Zatrzymał się. TADAM!
Mam nadzieję, że Katarzynka i Wróbelek są zadowolone :-) Wróbelek deklarowała apetyt na stokrotki, więc tu jestem raczej spokojna. Dziewczyny, zaraz Wam wrzucę informacje na Wasze blogi, wyślijcie mi, proszę, namiary na mejla agahojnacka@gmail.com

Pozostałym osobom serdecznie dziękuję za udział w konkursie i za odwiedziny. Jeśli jeszcze znajdę coś fajnego na starociach, będę o Was pamiętać!

sobota, 20 czerwca 2009

Zamykam listę do losowania :-)

O rany, nie spodziewałam się takiej frekwencji. Przez pierwsze dwa dni myślałam raczej, że konkurs o to zielone i to drugie ze stokrotkami rozejdzie się w niebycie, jak inny, pierwszy, który ogłosiłam na początku istnienia bloga (jest tam gdzieś, jest!). Tjaaa, nikt mnie wtedy nie znał... W naiwności swojej zrobiłam zabawę dla znajomych, ale rozkręciło się. Co najlepsze - przysięgam że nie było to moim zamierzeniem - akcja typu 'wklej mój link na swoim blogu' jest sposobem podniesienia swojego 'page rank', czyli że strona jest teraz lepiej widoczna w wyszukiwarkach. Czy jakoś tak. Nie znam się, Kuba mi to tłumaczył długo i zawile, potem sprawdził, że page rank mojej strony wynosi 2 w skali 10-punktowej. Zapewne przed konkursem wynosił piękne, okrągłe '0'. Łał, jestem trochę sławna!

Żarty żartami, ale na liście znajduje się 40 amatorek zielonego i/lub stokrotek, a ja jestem w kropce. Gdybym pomyślała wcześniej, zasady byłyby inne - każda kandydatka zgłosiłaby, który przedmiot chce losować, po czym zrobiłabym losowanie dla dwóch grup osobno. Nie mam zwyczaju zmieniać zasad w trakcie zabawy, zatem będzie tak, jak w notce o konkursie: najpierw spośród 40 chętnych losowana jest przyszła właścicielka tego zielonego (nie bierze udziału w dalszym losowaniu), następnie - stokrotek. Niewykluczone, że któraś z Was wylosuje rzecz niechcianą, jakieś obrzydliwe świeczniki lub wręcz przeciwnie, paskudne stokrotki wśród zboża. Proszę się wtedy nie krępować i w za pomocą komentarza pod notką zrezygnować z wygranej, losowanie na tę rzecz odbędzie się po raz drugi ;-)

Zmieniło się tylko jedno. Kuba powiedział, że nie zamierza grzebać łapką w misce czy w innym naczyniu z losami (niepotrzebnie mu powiedziałam, że jego łapa będzie na zdjęciu), zatem napisał mi mały, sympatyczny program do losowania. Jeszcze robi poprawki, ale możliwe, że w trakcie mojego ględzenia go zakończy i 'ciągnięcie losów' za pomocą komputera odbędzie się zaraz. Na razie publikuję listę konkursową. Jeżeli ktoś jest zainteresowany, proszę kliknąć na link, ale zapewniam, że nie będzie machlojek.

Ach, jeszcze zdjęcie. Muszę wkleić jakieś zdjęcie, bo to wygląda bardzo ładnie na zaprzyjaźnionych blogach, od razu widać, że jest nowa notka. To proszę, jaką ładną ilustrację zrobiłam sobie do profilu w Margonem:Gra mnie wciągnęła, ale nie ze szczętem. Dzisiaj już w normie, siedziałam tylko z godzinę. Jutro pewnie krócej, w końcu muszę się spakować i posprzątać trochę chatę przed wyjazdem. Ciekawe, czy moje kwiatki przeżyją półtora miesiąca opieki Kuby. Papirus coraz ładniejszy, jak mi go zasuszy, to będę zrozpaczona!

niedziela, 31 maja 2009

Skrzynka, carboot i urodziny

Na fali sukcesu machnęłam se następną skrzynkę. Co prawda zdjęcia robione w ostrym, popołudniowym słońcu (które nam dzisiaj dało nieźle popalić), ale istota rzeczy widoczna:
I jeszcze zbliżenie na sedno, czyli przecierki:Poprzednie pudełko podoba mi się bardziej, bo jest w 'moich' kolorach - z tego jednak również jestem zadowolona, chociaż może bardziej z zabawy przy nakładaniu farb. Nad wieczkiem się nie wysilałam, chodziło o to, żeby pasowało do reszty - jak się można domyślić, najpierw zabrałam się za przecierkę, dopiero potem myślałam, co się z nią jako-tako skomponuje. Swoją drogą, co też Chińczycy mają z wyrzynaniem otworów w wieczkach? Czy to aby na pewno lepiej, gdy przez okienko widać etykietę jakiegoś sikacza?

Skrzynkę zrobiłam wczoraj wieczorem, dzisiaj natomiast poleźliśmy na carboot sale. Najpierw się zdenerwowałam, bo z powodu dużego tłumu skierowano nas na oddalony parking. Nie to jednak było wkurzające, a fakt, że gdy wysiedliśmy z auta, z samochodu obok wylazł jakiś człowiek, oszacował nas wzrokiem i odezwał się najczystszą polszczyzną: 'Ale nas zrobili w ciula z tym parkowaniem, nie?' Przez chwilę patrzyłam na niego i nie rozumiałam, w czym rzecz, więc na wszelki wypadek powtórzył. Z (niewątpliwie) niesympatycznym wyrazem pyska stwierdziłam, że lepiej by zabrzmiało 'zrobili w bambuko' i poszłam swoją drogą. Słyszałam jeszcze, że facecik burczał coś pod nosem o polaczkach. Nie wiem, o co chodzi - kiedykolwiek rodak odezwie się do nas w tutejszym kraju, nie zaczyna od 'dzień dobry' czy 'jaki piękny dzionek dzisiaj mamy', tylko zaraz leci jakieś nietowarzyskie słowo. Ja się nie boję łaciny, kilka razy sprawnie użyta wiązanka pomogła mi w trudnych chwilach ('Szszzszasuneszek, kierowniszzzzko, kolega nie chssiał pani obrazić, pszszepraszamy...'), ale od 'ciula' nie zamierzam rozpoczynać znajomości...

Targ jak targ, dzisiaj było wyjątkowo dużo ludzi i badziewia, nie ponosi mnie już, bo Kuba nie pozwala mi zapomnieć o naszym metrażu. Wątpliwości nie ulega, że można się całkiem nieźle umeblować od piwnic po strych, przy niewielkim wkładzie robocizny. Po zakażeniu przez Anię przecierkami chodziłam i obmacywałam meble, które mają fajne słoje... Tak se szłam i szłam, aż się zgubiłam w tłumie, było mi całkiem fajnie - a gdy w końcu spotkałam męża, okazało się, że całkiem mi chłop oszalał i ma pełen plecak literatury. Nie mam żalu, w końcu i ja zacznę kiedyś biegle czytać po angielsku, ino się obawiam, że będę musiała zredukować moje deku, bo brakuje miejsca na półkach. Chałupa od dawna przypomina lamus, żadnego szyku, elegancji, tylko zakurzone graty poupychane na półkach, w szafach i pod łóżkiem.

Dla siebie wypatrzyłam drobiazgi. Kupiłam i zaczęłam się zastanawiać. No bo niedługo jadę do Polski... Bo babki na blogach rozdają to i owo z okazji lub bez... Mnie się właśnie okazja składa, w lipcu będę mieć urodziny - całkiem poniekąd okrągłe, podwójna osiemnastka. A po co mi zielone, szklane świeczniki i coś z pokrywką? I ten porcelanowy pojemniczek w stokrotki też nie jest mi niezbędny. Ba! Nawet nie mam gdzie tego trzymać.

Świeczniki wyglądają tak:Mają 14 cm wysokości, pojemniczek 8 cm średnicy. Kupiłam je osobno, ale mają ten sam odcień i niewątpliwie nie należy ich już rozdzielać. Natomiast pojemniczek ze stokrotkami i zbożem ma 11 cm średnicy, oto zdjęcia:Osoby podczytujące mojego bloga zorientowały się zapewne, że o ile do Chińczyków nie jestem wrogo usposobiona, to do przedmiotów 'made in China' i owszem. Powyższe rzeczy nie są chińską masówką, stokrotki mają nawet na spodzie napis 'made in England'.

Czyli idąc za ciosem: nie będę się wysilać i wymyślać nowych zasad. Jeżeli ktoś chciałby wejść w posiadanie rzeczy znajdujących się na powyższych zdjęciach, niech zostawi informację w komentarzu, a także na swoim blogu (sprawdzę!). Najpierw odbędzie się losowanie na szklany komplet, zwycięzca odpada z kolejnego losowania. Za sirotę będzie robił Kuba, być może... Zgłoszenia zbieram do 20 czerwca, najpóźniej 21 losuję, 22 wyjeżdżam do Polski... Jeśli ktoś nie ma bloga, a chce wziąć udział - najwyższy czas bloga założyć! Blogowanie wszechstronnie rozwija, pomaga nawiązywać przyjaźnie, a także - przynajmniej w moim przypadku - każe czasem spojrzeć na siebie z dystansu, co się bardzo przydaje :-)

środa, 4 marca 2009

Alarm p.poż. mnie natchnął

O rany, ale mam dzisiaj gadane. To ta reisefieber, którą zdiagnozowałam u siebie rano.

Co do tytułu posta - jeden główny alarm jest zamontowany w budynku, poza tym każde mieszkanie ma jeszcze co najmniej dwa czujniki dymu. Tym razem nie działa ten główny, który rzekomo ma wzywać straż pożarną w razie pożaru. O, głupoty piszę, alarm nie tylko działa, ale robi to od świtu co jakiś czas, ni stąd, ni z owąd. Bez powodu zasadniczego, czyli bez pożaru - na szczęście...

No ale nie o alarm mi teraz chodzi, przez niego zaczęłam myśleć o... No właśnie, zaczęłam się zastanawiać, co ratowałabym z pożaru, gdyby się zdarzyło. Który z przedmiotów, bo ludzie (poprawka: WSZYSCY DOMOWNICY - tu ukłon w stronę Elisse) nie podlegają dyskusji. W końcu coś tam z Polski tu przyjechało, nie wszystko poszło na strych do teściów. Parę rzeczy, które są ze mną zawsze, w każdym kolejnym mieszkaniu, które pakuję do pudła ostatnie i rozpakowuję w pierwszej kolejności. Ileż to już razy...

Zebrałam te przedmioty i w resztkach słońca zrobiłam im fatalne zdjęcie :-) Może jutro wstawię lepsze.
Dziwny zestaw, prawda?

Przede wszystkim Tereska - obraz po Pradziadku. Kopia, ale stara i na płótnie, kogo przedstawia? Nie mam pojęcia - dla nas to Tereska i już. Dostałam ją od Mamy, gdyż jestem najstarszą córką.

Następnie - żeliwna małpka po Dziadku. Kiedyś miała jeszcze pieprzniczkę i solniczkę w ramionach, po śmierci Dziadka walała się u rodziny, uratowała ją moja Siorka i dała mnie.

Krzemień pasiasty - Tato znalazł go w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Nie mam pojęcia jak się znalazł u mnie, wcześniej należał do Dziadka który zbierał minerały.

Mały plastikowy słonik na rzemyku - podarunek sprzed kilkunastu lat od mojej najmłodszej (obecnie 22-letniej) Siorki. Zawsze wisi u mnie w kuchni, dobry talizman :-)

I ten włochaty stwór imieniem Modzisz, mężyskowy towarzysz przy komputerze. Od lat.

Tak, pewnie te rzeczy próbowałabym ratować w pierwszej kolejności.

I idąc za ciosem - jeśli tu ktoś zagląda i ma ochotę na zabawę to zapraszam. Trzy pierwsze (będą takie?) osoby, które u siebie na blogu zamieszczą podobną refleksję okraszoną zdjęciem, otrzymają ode mnie coś. Nie wiem jeszcze co, może coś mojego, może coś fajnego z tego kraju. Wyślę, obiecuję! :-) Tylko proszę o linka z informacją - w komentarzu.

niedziela, 15 lutego 2009

Tadam! Biorę udział w konkursie!

Moja imienniczka, której bloga obserwuję od paru miesięcy, ogłosiła konkurs, o którym można poczytać tutaj. Zatem i ja galopem ruszyłam do udziału w konkursie, bo nagrody cenne :-)

Trudno wybrać tę najpiękniejszą wśród mnóstwa prac. O każdej można napisać to samo: jest piękna, przemyślana, dopracowana... Ja jestem zazdrosny człowiek i właściwie to nie powinnam wklejać do swojego bloga zdjęć nie moich, przepięknych rzeczy. Ale zrobię to w ramach walki z sobą.

Najbardziej podoba mi się ta skrzynka...

...bo ma wszystkie te cechy, które opisałam powyżej, a poza tym spowodowała, że się rozmarzyłam... Heh, żeby tam jeszcze wrócić:
(Jezioro Niegocin, fota Mężyska)