Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wygrzebane z Sieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wygrzebane z Sieci. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 czerwca 2009

Heh...

Od przyrośnięcia do krzesła uratowała mnie dzisiaj Daniela, wywlokła mnie z domu. Jak się ubiera Wojowniczka na spacer? Wskakuje w buty na obcasie i torebkę (w końcu piękna pogoda, lans się liczy i wygląd zewnętrzny), po czym, zamiast szlifować bruk, udaje się na sześciokilometrowy spacer wyżwirowaną ścieżką wzdłuż Manchester Canal. Potem ulega namowom ('- To co teraz robimy?' '- Dobrze, namówiłaś mnie!') i idzie do pubu, skąd dzwoni po męża wracającego z pracy, że skoro ma po drodze, może zabrać Wojowniczkę do domu... A teraz Wojowniczka kwiczy z otartymi stopami, ale zaraz zaloguje się do Margonem i zapomni o bólu ;-)

To jest mój ulubiony pub, 'The Stag', czyli po naszemu 'Jelonek' (zdjęcie z tyłu budynku, bo z powodu otartych stóp nie miałam chęci biegać wokół):Kiedyś muszę się wybrać z aparatem do środka, tam jest prawdziwy, tutejszy klimat i nie chce się wracać do domu. Jeszcze zdjęcie szyldu:A że nie robiłam zdjęć na spacerze wzdłuż kanału, zatem zdjęcia z poprzedniego spaceru, znad Mersey, peryferia Warrington:Poszliśmy z Kubą sprawdzić, czy da się tam gdzieś popływać. Nie da się :-(

niedziela, 7 czerwca 2009

Nudna niedziela, angielski dekupaż

Nuuuudy, panie. Pogoda paskudna, środek dnia dawno minął, nigdzie się nie wybieramy, nic nie zrobiłam, nawet obiadu... Już drugą nockę pod rząd sąsiedzi umilali nam pijackimi wrzaskami. Dzisiaj i tak było lajtowo, chłopaki wrócili o czwartej nad ranem i - o ile dobrze odebrałam zniekształcone dźwięki - chłopaczek wyrwał na imprezie laskę, a pozostali cieszyli się jego radością... Wczoraj chłopaki z sąsiedniego budynku (tej mowy nie rozumiałam wcale, tam akurat mieszkają panowie z Afryki) próbowali prać się po pyskach i czymś rzucali. Dobrze, że nie w okna czy samochody na parkingu. Z niewyspania jestem zła, Kuba zresztą usnął pod pretekstem czytania książki... I dobrze, przynajmniej na razie jeść nie woła. Mieliśmy się zwlec o ósmej z łóżek i pojechać na car boot, mnie się udało, ale nie miałam sumienia budzić Kuby. No to byliśmy na targu przed jedenastą, szkoda czasu. Ale właśnie zdiagnozowałam swój zły humor - byłby lepszy po zakupach :-)

W tym roku sąsiedzkie ekscesy to małe miki w porównaniu z rokiem ubiegłym. Nad nami mieszkali angielscy chłopcy jak malowane, jak tydzień długi chodzili na haju, w łykendy robili imprezy. Skończyło się nagle z ciekawego powodu - jednej nocki urządzili na korytarzu zabawę w rzucanie puszki farby. Nie mam pojęcia, dlaczego nie słyszeliśmy tego, pewnie nie było nas w chacie. Następnie okazało się, że w różowiutkie plamy, plamki i kropeczki są ściany, okna, winda dla inwalidów, a zwłaszcza wykładzina (dywanowa oczywiście) na schodach, przez wszystkie trzy piętra... Chłopcy zwinęli się w ciągu jednej nocy, właściciel mieszkania wzruszył ramionami i wezwał przedstawiciela firmy ubezpieczeniowej, korytarz jest po remoncie, a na podłodze znowu ułożono dywanową wykładzinę... W moim bloku w Bielsku jest lastriko i zdaje się, że jednak sprawdza się lepiej.

Wczoraj odwiedziłam HobbyShop w Warrington i znalazłam trochę ciekawych rzeczy. Co prawda farby akrylowe są strasznie drogie, papier do deku w szalonym asortymencie dziesięciu nijakich wzorów 3D, ale można kupić trochę pieczątek, pasmanterii całkiem nienajgorszej, są też rzeczy do produkcji biżuterii, na piętrze rzeczy do haftów i dziergania, nawet jakieś tkaniny... Strasznie to daleko od centrum, a Kuba niechętnie mnie zawiózł i ostentacyjnie siedział w aucie, więc tylko przegalopowałam szybko między półkami i chyba muszę się tam wybrać autobusem na dłużej.

No i jeszcze znalazłam (na włoskim blogu) linki do stron z angielskim dekupażem. Nie jestem olśniona ilością i jakością prac pokazanych na stronie 'The Guild of British Découpeurs', najbardziej podobało mi się to pudełko:Znalazłam jeszcze jeden jedyny link do galerii członka, eee..., członkini gildii, Mary Harrison. To jedna z jej prac:Obejrzałam zdjęcia i stwierdziłam, że jest to deku zupełnie inne, niż nasze. Co kraj, to obyczaj :-) Przeglądałam ostatnio galerię KAIEM i wystawione tam prace podobały mi się o wiele bardziej - i były ich dziesiątki. Ale należy tu zwrócić honor - angielski decoupage istnieje. Chciałabym jeszcze znaleźć miejsca, gdzie można to kupić, albo przynajmniej zobaczyć z bliska.

sobota, 6 czerwca 2009

Głupie, nie?

Z dedykacją dla Comara i Pędziszechy, może jeszcze pamiętają...



...pisać głupie teksty nawet ja potrafię...

wtorek, 2 czerwca 2009

Moda? Uroda? Co to takiego?

Mąż mi się dzisiaj zbiesił od rana. Podwoził mnie przed pracą do Danieli, stojąc w korku wypatrzył jakąś babeczkę i się zbulwersował. Urągał potem pod adresem Wyspiarek, a ja siedziałam cichutko, bo byłam w szoku. Mój chłop jest z tych ludzi, których nie obchodzi cudza aparycja. Wie, że uroda to sprawa umowna, a poza tym rzadko kiedy mamy wpływ na swój wygląd zewnętrzny. Szanuje też odmienne poglądy i nigdy nikomu nie grzebie paluchem w życiu osobistym. Tymczasem dzisiaj coś w nim pękło. 'Jak głupim trzeba być, żeby przy wadze 120 kilo nosić baletki, getry i koronkę na świeczkę komunijną*!' - krzyczał. 'Czy te baby nie wiedzą, że nawet najszczuplejsza kobieta ubrana w worek wygląda jak ubrana w worek?!'. 'Czy one nie mają lustra?'. 'Powiedz mi' - tu uznał za słuszne zasięgnąć mojej opinii - 'dlaczego w Polsce kobiety wyglądają estetycznie, a tutaj jak karampuki?'.

Hmm, nie miałam odpowiedzi na to pytanie. Sama odkąd tu żyję, zastanawiam się, co to jest moda i czy ma ona służyć ludziom, czy wręcz przeciwnie. Z obserwacji wysnułam wniosek, że istotą wybierania ciuchów nie jest tutaj chęć podkreślenia atutów i ukrycia ewentualnych mankamentów urody, a fakt, że któryś 'celebryt' wyskoczył w podobnym ciuszku w niedzielnym tokszoł. Ogromne kobiety noszą tu ciuchy wyglądające nieźle co najwyżej na dziesięcioletnich uczennicach. Letnie bluzki i kiecki są ciężkie od cekinów i prawie-że-diamentów, podobnie obuwie. Buty kupuje się bo: 1. ładnie wyglądają i nieważne, że się nie umie chodzić na obcasie 15 cm, 2. są modne, 3. łatwo je (klapki, balerinki) wsunąć na stopy i nie trzeba się schylać, a to problem przy 120 kilo żywej wagi. Stąd na przykład babeczka w balerinkach w środku grudnia jest widokiem oczywistym, a jej koleżanka w tym czasie nosi rozczłapane i zdeformowane walonki z futrem wewnątrz i na zewnątrz do tiulowej tuniki w kwiaty. Typowym widokiem jest wystająca z ogrooooomnych spodni, jadowicie-różowa proca ze stringów. Heh, moje BMI plasuje mnie wśród osób z początkiem otyłości, tymczasem nieraz byłam celem spojrzeń pełnych aprobaty, gwizdów i klaksonów samochodowych. Zyskałam na urodzie, wystarczyło przemieścić się o niecałe 2 tysiące kilometrów... A dzisiaj akurat obserwowałam zagęszczenie kobiet o słowiańskiej urodzie (grupa pracownic magazynu Marks&Spencer, głównie Słowaczki, Czeszki i Polki, jedynie kilka Brytyjek) i reakcje przechodzących facetów. Tego się nie da opisać, to trzeba zobaczyć!

Na zdjęciu babeczka w typowym, brytyjskim, letnim (temperatura jakieś 35*C) obuwiu:Tutaj jeszcze typowe obrazki z piątkowego wieczoru gdziekolwiek w Wielkiej Brytanii (zdjęcia Macieja Dakowicza): I integracyjne zdjęcie polsko-słowackie przy angielskim piwie:Notka była o kobietach, bo Kuba zaczął, ale właściwie to, co napisałam, dotyczy obu płci. Babeczki nie robią na mnie takiego wrażenia, jak na Kubie czy Mieszczyku. Bardziej wstrząsa mną widok facecika metr sześćdziesiąt z wielkim brzuchem, ubranego w pulower w żółto-różowo-zielone poprzeczne pasy...

*Ta 'koronka na świeczkę komunijną' to taka kusa spódniczka z tiulu, trochę podobna do świeczkowej ozdoby.

piątek, 1 maja 2009

John Farnham - You're The Voice

To jeden z ukochanych utworów mojego dzieciństwa. Kurcze, właśnie sprawdziłam sobie w Wiki, to był rok 1986, miałam 13 lat :-) Od lat słucham tej piosenki z niezmienną przyjemnością, może dlatego, że w radio rzadko nadaje się takie starocie.



Dzisiaj uszczęśliwiło mnie lokalne, warringtońskie radio (wireless.fm, 107.2, reklamy mają gorsze nawet niż RMF FM).

Ciekawe, co mnie tak urzeka w tej piosence? Czy uderzenie w pacyfistyczną część natury Ciotki, czy raczej niesamowity głos wykonawcy? Jako dziecko kompletnie nie rozumiałam tekstu, bardziej może przemawiał do mnie teledysk i ta mała, zahukana dziewczynka...

Miłego słuchania!

niedziela, 26 kwietnia 2009

Trochę ględzenia

Wybraliśmy się na emigrację w oczywistym celu - po szeroko pojęte 'lepsze życie'. Nie żeby żyło nam się szczególnie źle, ale wszystko wskazywało na to, że będzie gorzej - Kuby firma obniżyła loty i dział IT praktycznie przestał istnieć, moja kariera w edukacji nie miała szans się rozwinąć, kilkuletnie zastępstwo się skończyło, pracę niby zaraz znalazłam, ale też bez widoków na dłuższe zatrudnienie. Wiadomo było, że Kuba w naszej okolicy nie znajdzie drugiej firmy o takim profilu, i że i tak trzeba będzie wyjechać do większego miasta. I znowu tułać się po wynajętych, mikroskopijnych mieszkankach, z perspektywą gigantycznego tym razem kredytu na własne cztery kąty. Doszliśmy do wniosku, że równie dobrze możemy spróbować za granicą. Po półtora roku trudno się zarzekać, że znaleźliśmy tu swoje miejsce na stałe, ale na razie nie żałujemy decyzji. Chociaż trzeba przyznać, było niełatwo, na początku ze stresu i tęsknoty schudłam dziesięć kilo. Bez obaw - już wracam do normy, którą w tym przypadku jest spora nadwaga ;-)

Teraz już otrząsnęłam się i przywykłam. Zaczęłam sobie radzić z codzienną rzeczywistością i myśleć o jakimś konkretnym zajęciu. Przeanalizowałam, co potrafię i wyszło mi, że całkiem sporo, tylko ta moja angielszczyzna... No ale gdybym spróbowała na początek sprzedawać moje prace przez Internet, mierna znajomość języka nie byłaby wielką przeszkodą.

No to w czym problem? Zrobiłam rozeznanie rynku i nie wiem, o co chodzi. Słowo 'decoupage' wpisane w angielskiego gugla daje takie rewelacje jak ten, pożal się Boże, kurs dekupażu na puszce po kawie (ani jednego zdjęcia) lub filmik o dekoracji jajek wielkanocnych (babeczki od pisanek, obejrzyjcie sobie przyklejanie kolorowych kwadracików z bibułki, to bardzo inspirujące). Znalazłam mnóstwo sklepów oferujących papier do deku, w niewielu sprzedaje się tak skomplikowane akcesoria jak nożyce (!) czy klej, lakieru nie ma wcale, nie mówiąc o bajerach typu kraki czy złocenia. Jeżeli znajdzie się jakiś konkret, to na bank chodzi o sklep za oceanem. Na e-bay'u można znaleźć następujące, zachwycające rzeczy:(krzesło za 275 funtów, tu mi tramwaj jedzie, że ktoś to kupi)(to lampa jest, bodajże za 50, widuję ją od miesięcy)(stolik, nie pamiętam za ile)

I jeszcze nie z e-bay'a, ale równie cudne:Przysięgam, próbowałam znaleźć jakieś ŁADNE rzeczy w celu zorientowania się w zapotrzebowaniu i cenach. Ale wychodzi na to, że nie ma nic. Nic a nic.

I jestem w kropce. Czy nie ma przedmiotów dekorowanych za pomocą technik decoupage, bo nie ma zapotrzebowania? Czy też nie znają tego, ale jak tylko zacznę sprzedawać, to tłumy będą walić drzwiami i oknami? A może źle szukam, w końcu ktoś tu musi kupować ten papier i na coś go przyklejać... Ale w żadnym tutejszym sklepie z pamiątkami czy 'rękodziełem' nic nie znalazłam, może dlatego że to 'rękodzieło' pochodzi głównie z Chin.

Niezależnie od wszystkiego - spróbuję.

wtorek, 7 kwietnia 2009

Ściągnięte z sieci

Grzebię po Necie za obrazkami, mam plany co do skrzynki 'mejd in Czajna'. Zupełnie przez przypadek odkryłam ten obrazek i nie mogę oderwać oczu:Obraz znajduje się tutaj. Odrobinę psychodeliczny taki...

wtorek, 17 lutego 2009

Przeglądałam sobie portal GW...

...i znalazłam notatkę o moim obecnym mieście! Nie rozumiem jedynie, dlaczego tekst jest okraszony pocałunkiem Madonny i Britney Spears 8-]

Aaa, i dlaczego na głównej stronie GazWyba Cheshire jest napisane z błędem?

Nieważne. Jutro lecę na Bank Quay zobaczyć i może obfotografować :-)