Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie codzienne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie codzienne. Pokaż wszystkie posty

środa, 3 lutego 2010

Kolejny sygnał życia ;-)

Żyję, serio serio. Po prostu pora roku taka, że pisać się nie chce. Ale idzie wiosna, o czym poniżej.

Najpierw słów kilka, co się dzieje. Doszliśmy mianowicie z Krasnoludem do wniosku, żeśmy za grube som. Wniosek oczywisty, a utrwalił się jeszcze po tym, jak Kuba zawiesił w przedpokoju lustro - na przemyconych z Polski hakach. Zatem postanowiliśmy podjąć pewne kroki w celu, khem khem, wysmuklenia sylwetek. Kuba zaczął działać parę tygodni temu, twardziel, wstaje trzy, cztery razy w tygodniu nad ranem i biega, mimo ciemności, mrozów i wyjących wilków. Ja taka wytrwała nie jestem, usiłuję ćwiczyć callanetics i z grubsza zdrowo się odżywiać. Z grubsza, bo nikt, kto mnie zna, nie uwierzy, że jestem w stanie żyć bez piwa. No, ale efka namówiła mnie na zakup garnka parowego, a Minstrella wspiera przykładem, więc pożeramy teraz głównie brokuły, groszek, fasolę, brukiew, kalafiory, brukselkę oraz ryby i drób na parze. Od paru tygodni, nie od wczoraj, więc już z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że się utrwaliło i smakuje. Na razie jakieś dwa kilo mniej :-)

No i zaczęliśmy jeździć na basen. Na razie zwiedzamy okolicę i patrzymy, gdzie nam fajnie. I znowu zdziwienie, jak bardzo UK odstaje technologicznie od Polski. Zaliczyliśmy cztery tutejsze baseny i w żadnym mi się nie podobało. Przede wszystkim warunki sanitarne są poniżej mojej normy, w szatniach brudne linoleum, ściany z pustaków pomalowanych olejną farbą... Prysznice zarośnięte kamieniem (mam nadzieję, że tylko...), ludzie ładują się do wody prosto z szatni. Same baseny, hah... Woda - dla zimnolubnej Ciotki - za ciepła, pływam jak mucha w smole. Jeden z basenów zaprojektował jakiś totalny kretyn - na obu końcach jest ok. 80 cm głębokości, w środku - 180 cm! Nie wymyśliłam, że na basenie może być taka pułapka, widząc z jednej strony ludzi stojących w wodzie po uda, wlazłam z drugiej strony, prosto z drabinki plumknęłam do wody i przywaliłam kolanem w dno. Poza tym - wszędzie chlor wyżera oczy i niszczy włosy, buuu... No i brak takich miłych urządzeń jak bicze wodne, masaże i jaccuzi, w których siedzą kumochy i nie zabierają miejsca pływakom. Bo oczywiste, że każdy pływa swoim tempem i basen jest dla każdego. Nawet nie bardzo się śmiałam widząc ludzi pływających w okularach korekcyjnych. Ale wczoraj dostawałam piany - gdy do basenu o standardowych wymiarach wlazły dwie pary emerytek, które pływały obok siebie i bez przerwy, ale to bez przerwy, gadały. Gadając nie da się pływać szybko, ale to jeszcze nie byłby problem, gdyby zajęły jeden pas. Tymczasem nie było lin rozdzielających, więc jedna para babć, przemieszczająca się odrobinę szybciej niż druga, uznała, że nie będzie się bawić w wyprzedzanie i wpakowała się na środek basenu zajmując miejsce tym, którzy rzeczywiście chcieli popływać. Grrrrrrrrr...

Co do zapowiedzianej wiosny - oto parę zdjęć z wybrzeża w Dorset, gdzie wybraliśmy się na spacer w ostatnią sobotę. Słońce, wiatr, opaliłam sobie dziób, ale wbrew pozorom było bardzo chłodno.

środa, 25 listopada 2009

Tęcza nad Cranbury Road

Meteopatką jestem, niestety. Od paru dni jest paskudna pogoda, wieją silne wiatry, uch... Czuję się, jakbym żyła metr pod wodą, ciągle mam zatkane uszy i nie jestem w stanie nawet słuchać muzyki, bo każdy dźwięk dociera do mnie zniekształcony i przedziwny. Niskie ciśnienie mnie dobija, nie chce mi się wychodzić z domu, nic robić, nawet spać... Krasnolud wyjechał do klienta na dwa dni, nockę miałam z głowy, źle mi samej.

No, ale dzisiaj wyszło słońce. Na chwilę, jak się następnie okazało. Siedziałam zachwycona w rozświetlonym słońcem salonie, a tymczasem z drugiej strony mieszkania nadciągały ciemne chmury. Połapałam się w momencie, gdy po tej rozświetlonej stronie zaczął walić grad, nic sobie nie robiąc ze słonecznego nieba... Poleciałam do pracowni - z tamtej strony nie padało, dziwne... Była za to tęcza:Teraz za to leje...

Z nowości - na nic moje marzenia o bezgrzybiu. W łazience się już pojawił się pleśniak, nad oknem. W sumie trudno się dziwić, wychodzą na jaw pewne cechy mieszkania, nad którymi nie zastanawialiśmy się przy wynajmie. Mianowicie dwa strategiczne pomieszczenia - kuchnia i oczywiście łazienka - nie mają ogrzewania. No, wcale nie mają. Nie mają także wentylacji. Okna to nie wszystko, zwłaszcza gdy na zewnątrz jest wilgotność 99% i nie zanosi się na zmianę klimatu. W planach mamy zakup osuszacza powietrza, ale jakoś się to odwleka. Bue.

wtorek, 17 listopada 2009

Zapraszam do saloonu

Słońce wyszło dzisiaj jakby bardziej zdecydowanie. Pogoda przepiękna, serce rwie się w plener, tymczasem jednak rotawirus trzyma mnie w okolicach kibelka... Podobno pyszny bigos wczoraj ugotowałam, tak twierdzi Krasnolud. Być może, bo ze względu na gadzinę w żołądku przyprawiałam na czuja, bez kosztowania. Jako hobbit potrafię ze wszystkiego przygotować danie zdatne do spożycia, aczkolwiek ostatnio popełniłam wyjątek od reguły. Kuba wysłany do marketu po mielonego indyka przyniósł mielonego barana, bo drobiu rzekomo nie było. Baraninę jadłam do tej pory tylko raz i to bez przekonania, ale skoro już miałam ją w lodówce, należało zrobić posiłek. Tja... Najpierw rzuciło mną o ścianę przy smażeniu, ale czytałam gdzieś, że do barana trzeba przypraw. Dodałam więc czosnku i ziół prowansalskich i marzyłam, by na chwilę stracić węch. A potem to skosztowałam i na obiad była parówka z musztardą, baranina poszła w kubeł. Nigdy więcej!

Zaraz, a ja w tytule na salony zapraszam. No dobrze, oto zdjęcia:
Widok na komody ze sklepu z używką, ta jasna plama to ława z tego samego sklepu.
Obrazki i kwiatki ułożone w drabinkę, pod spodem kanapa nówka sztuka prosto z Chin, ale kupiona w Argosie...
Widok na stół z charity shop, na nim obrus z carboot sale ;-)
Komody w innym ujęciu.
Zbliżenie na 'Tereskę', ale oczywiście aparat ustawił ostrość na bluszcza...
Papirus, który wiele już widział ;-) Pamiętasz, Siorka, to z gałązki od Ciebie... (Uwielbiam tę roślinę, pierwsze gałązki dostałam od sekretarki Ewy ze szkoły, w której kiedyś pracowałam, potem hodowałam go u siebie w Bielsku, rósł jak wściekły i nie mieścił mi się w chacie, więc rozdawałam komu się dało... Jest teraz u Ewki, teściowej, szwagierki, Siorki, w chińskiej knajpce w BB, a ostatnio przemyciłam go do Anglii. Teraz hoduję małego na rozdanie.)
Durnostojki na osłonce od kaloryfera. Może kiedyś poukładam je jakoś z sensem...
Ceramiczne liście od Ani z jezior :-)
No i ostatnie spojrzenie...

To by było na tyle liwigrumu. Brakuje mi w nim jeszcze zdjęć w ikeowskich ramkach i drewnianych paszczaków, które zawsze przyklejaliśmy do ścian, ale uznaliśmy, że tu damy spokój. Za dużo potem roboty z odklejaniem tego i przywracaniem stanu wyjściowego, wrócą dopiero we własnym domku...

piątek, 9 października 2009

My już są Southamptoniany

(Herb Southampton z neta wzięty)

W zeszły czwartek zwieźliśmy graty i zasiedliliśmy 'apartament' nr 23 przy Cranbury Road w Southampton. Parapetówa będzie jutro, Kisiele już się zapowiedzieli...

Chciałam pokazać parę zdjęć z chałupy, ale odkąd tu jesteśmy, przez większość czasu pada. Ktoś mi mówił, że na południu klimat przyjemniejszy, na razie trudno to ocenić ;-) Co do mieszkania - jest bez porównania lepsze, niż nora w Warrington. Przede wszystkim nie ma grzyba (ten smrodek utrwalił mi się w mózgu, rozpoznam go nawet za sto lat), aczkolwiek Kisiel mówił, że grzyb pojawia się wraz z zasiedleniem chałupy, bo przetestował to u siebie. Ale o chacie miało być, nie o Kisielu. Mieszkanie jest na pierwszym piętrze małego, sześciolokalowego bloczku, pomiędzy drzewami, przy dość spokojnej ulicy. Jest mniej-więcej wielkości naszej chatki w Bielsku (jakieś 45 m2), ma również trzy pokoje, niestety bez balkonu.

W łazience jest okno, hurra, oraz trzy lustra, niehurra. Jedno umieszczono jak należy, nad umywalką, ale pozostałe... Nie wiem co za miszczu świata wykombinował, że ulokowanie lustra nad kibelkiem to rzecz w łazience nieodzowna, ale to jeszcze pikuś. Drugie wisi nad wanną, za wysoko, by urozmaicić doznania przy kąpieli, wystarczająco jednak blisko, by było zachlapane przy każdym myciu pod prysznicem. Ja zwariować się nie dam i nie będę wycierać badziewia dwa razy dziennie, więc będzie wiecznie zapaskudzone. Dalsze elementy łazienkowe standardowe są poniekąd. Wanna z przepływowym podgrzewaczem do prysznica i dwoma kurkami z wodą, jakby ktoś zapragnął zanurzenia. Ciepła woda leci w tym przypadku z ogromnego bojlera znajdującego się w kanciapie za ścianą. Światło w łazience zapala się pociągając za sznurek (włącznik ten stawia opór i w ciągu najbliższych paru dni przestanie całkowicie działać). Wodę w kibelku spuszcza się za pomocą okrutnie rozchwierutanej klamki, ale Krasnolud naprawi, jak znajdzie moment. Przy umywalce są dwa krany i tu znowu brytyjski standard - do wyboru wrzątek lub żywy lód. Można se zmieszać w umywalce po zatkaniu korkiem, ale komu się chce...

Kuchnia również jest jasna (ku mej radości) i mogę sobie oglądać podwórko podczas zmywania naczyń, bo zlew umieszczony jest pod oknem. W związku z tym mam niejakie problemy, bo wiatr zwiewa mi pomiędzy brudne gary kwiatki umieszczone na parapecie. Umeblowanie kuchni jest takie se, ale mam sporo miejsca w szafkach i przeżyję, zanim ulokujemy się w czymś własnym. Jest za to kuchenka z płytą ceramiczną i już nie będzie mnie podtruwał gaz, gdy trącę kurek przy sprzątaniu. Jedną z niewątpliwych zalet kuchni jest BRAK w niej czujnika dymu. Nie będę schodzić na serce przy lada podsmażaniu cebuli ;-) Zasadniczo wkurzył mnie tylko przepaskudny syf w szafkach, ale już sprzątnięte. A ja się dziwiłam, że przy oddawaniu poprzedniego mieszkania nasza landlord rozglądała się wstrząśnięta, że jest czysto...

Sypialnia. Tu się nie ma nad czym rozwodzić, pomieszczenie 2,60 na 2,70 m, ale zmieści się w niej duże wyrko, a także szafa i komoda. Jak dla nas wystarczy. Na razie śpimy na materacach dmuchanych, bo łóżko mają nam przywieźć w następną sobotę. Ciągnie od podłogi i marznie mi tyłek. Brrrr...

Najlepiej zagospodarowana jest pracownia, bo przywieźliśmy do niej komplet umeblowania z warringtońskiej nory. Stoją w niej biurka z komputerami, stolik do mojego deku, szafy i regały, jest niestety od zachodniej strony i ogromne okno z wykuszem nie rozświetla jej tak, jakbym sobie tego życzyła. Główną ozdobą tego pomieszczenia jest kurtyna (kotara?) w oknie, przyozdobiona u góry gipsowym fidrygałkiem. Ale...

...ale ten fidrygałek to nic szczególnego w porównaniu z dekoracją salonu, czy też po tutejszemu liwingrumu. Salon jest przyozdobiony na tyle sposobów, że słów mi brak. Po kolei: złote kontakty i włączniki światła, gipsowy border wzdłuż wszystkich ścian, kotara z frędzlami, na suficie rybia łuska oprócz otoczenia lamp (szczerozłotych), gdzie jest dekor w kwiatki. Na jednej ze ścian przymocowano na mur-beton dwie gipsowe płaskorzeźby z postaciami z epoki wiktoriańskiej lub jakiejś innej. Ukoronowaniem dzieła są dwa grzejniki umieszczone podobnie jak w Warrington na środku najbardziej użytecznych do umeblowania ścian. Grzejniki te zamaskowano drewnianymi ochraniaczami tworzącymi coś w rodzaju półek, ale wąskimi i niestabilnymi. Trzymać się na tym nic nie da.

Jeszcze słów parę na temat okien. Szyby są pojedyncze i zanosi się, że pociągnie nas za kieszeń ogrzewanie, ale co tam. Konstrukcja tych okien przyprawia o drgawki. Blok jest siedmioletni, jak nas poinformowano, siedem lat temu na całym świecie umiano robić porządne okna, tu jednak nie. Otwierają się na zewnątrz za pomocą takiego czegoś metalowego, co można nadziać na wystający bolec i w ten sposób okno zabezpieczyć przed nagłym manewrem. Są ABSOLUTNIE nie do umycia od zewnątrz. Jakież było moje zdziwienie dzisiaj po południu, gdy nagle znikąd wyskoczyło wielkie, ociekające wodą COŚ i umyło mi okno w sypialni... Byle jak umyło, nie oszukujmy się.

I co, chciałoby się zobaczyć, prawda? Zdjęcia będą, jak się rozpogodzi :-D

czwartek, 18 czerwca 2009

Brytyjskie rozwiązania techniczne II

Znowu jestem wnerwiona, bo główny alarm przeciwpożarowy wyje co chwilę przez dwie sekundy. Pora zatem na dalszy opis nory.

Nora to typowe tutejsze mieszkanie - one bedroom flat. Składa się z sypialni, kuchniosalonu, przedpokoju i miniłazienki. Metrażu nie znam, na oko 35 m2. Okna są dwa, drzwi zewnętrzne zamykane są na niezwykle nowoczesny klucz. Złodziej, ujrzawszy ten klucz uznałby na pewno, iż taki patent nie może zamykać nic godnego uwagi. Przez dziurkę widać światło z korytarza, przez szczeliny w drzwiach przedpokój nocą jest oświetlony jak Las Vegas.

Kuchnię opisałam wcześniej, zatem, proszzzzzzzzpaństwa, oto saloon:

W salonie otóż najbardziej efektownymi ozdobami są dwa kaloryfery powieszone na środku dwóch ścian. Na trzeciej ścianie znajdują się drzwi balkonowe (tylko drzwi, bez balkonu), czwartej ściany nie ma, bo jest kuchnia. Zatem jak ustawiać meble? A kogo to obchodzi? Projektant nie zastanawiał się, czy pokój ma być ustawny, ważne było, że jest central heating. Bo ogrzewanie centralne to wcale nie jest standard, to luksus dostępny od niedawna, w domku Mieszczyków (z lat osiemdziesiątych) kaloryfery zostały dorobione później. Zatem skoro mamy CO, to kaloryfery mają być główną ozdobą salonu. Przywiezionych z Polski rzeczy mamy sporo, książki gdzieś trzeba trzymać i durnostojki, a także płody mojej ręcznej produkcji. Mieszkanie wynajęte zostało z umeblowaną kuchnią i paroma gratami, należało kupić jakieś meble do salonu. No, ale jak umeblować salon, skoro przeszkadzają: 1.) rzeczone kaloryfery, 2.) kinkiety ścienne, które nie pozwalają wstawić wysokich mebli, bo też są rozmieszczone bez ładu i składu... Kolejny feler - kinkiety to takie gipsowe coś w formie misek przyczepionych do ściany, pomalowanych w ten sam przeraźliwy kolor 'magnolia' i świecące tylko do góry. Tutaj wszystko razem, jako bonus - rządek angielskich kontaktów:Ze względu na powyższe elementy krajobrazu kupiliśmy najtańsze meble z dykty i postanowiliśmy przetrwać w takim stanie, aż zdecydujemy, co dalej...

Z salonem jeszcze nie skończyłam. Pomieszczenie to, właściwie 'kuchniosalon' zawiera w sobie użyteczny schowek. Na początku był w nim porządek, bo służył głównie do przechowywania zapasów i AGD. Niestety, po jakimś czasie przyszli panowie ze straży pożarnej i doczepili się do rowerów stojących na korytarzu. Powiedzieli, że rowery należy zabrać, bo tak. Bo będą przeszkadzać w przypadku ewakuacji. I teraz rowery mieszczą się tam:Kuba ma wprawę w wyciąganiu i chowaniu - cała akcja zajmuje mu nie więcej niż 10 minut.

Miałam teraz pisać o sypialni, ale chyba jednak najpierw łazienka... Pomieszczenie jest wielkości może 3 m2, znajduje się w nim kibelek, umywalka i wanna. Na meble zabrakło miejsca, wstawiliśmy tylko plastikową półkę z wysuwanymi szufladami. W łazience element rozrywkowy stanowi wanna. Mianowicie tutejsi budowlańcy uznali, że najlepszym tworzywem do ustawienia wanny jest płyta pilśniowa. Woń w łazience nie była szczególnie przyjemna, więc kiedyś Kuba odkręcił osłonkę przy wannie i odkrył tam, hmmm... Bagno to stanowczo najlepsze określenie. Zaczęliśmy badać problem i szybko się wyjaśniło - płyta pilśniowa jest dość miękka, pod ciężarem się zapada. Wtedy powstaje szczelina między krawędzią a kafelkami, leje się woda, a dalej już wszystko jasne. Trzeba było uszczelnić silikonem. Podczas tej operacji Kuba, stojąc oczywiście w wannie, poślizgnął się nieco, wykonał przytup, a łokciem wybił dziurę w ścianie. Okazała się, że jest gipsowo-kartonowa, nasiąknięta wodą. Heh... Dobra, wysuszyliśmy bagno. Dziura w ścianie została zagipsowana, ale wyszła spod farby w formie liszaja. Wrrrr, pomalujemy to przed przeprowadzką.

Teraz miejsce do spania i pracy. Sypialnia jak sypialnia, ten sam przygnębiający kolor ścian, takie same kinkiety jak w salonie. Ciasno jest, bo upchnęliśmy tu dwa biurka na dwa komputery. Jako umeblowanie występuje szafa ścienna i też powinnam pokazać zdjęcie, ale akurat się pakuję i mam bajzel. Co se będę obciach robić. Szafa została zaprojektowana na człowieka o bardzo wąskich ramionkach, wieszaki wiszą w niej na skos i z reguły nie jest zasunięta do końca - nie chcę mieć pogniecionych wszystkich ciuchów, a poza tym drzwi wypadają z prowadnic. Tylną ścianą przylega do łazienki, co jest nie bez znaczenia. W czasie, gdy lało się pod wannę i namakała ściana, w szafie mieliśmy nieciekawy zapaszek oraz wilgotną podłogę. Bueee...

Kolejny rewelacyjny pomysł to umieszczenie piecyka gazowego w sypialni, w schowku za drzwiami:Schowek jak schowek, piecyk jak piecyk. Ino nie potrafię pojąć, jak można w chałupie zamontować dwa czujniki dymu i jeszcze jeden dodatkowy, centralny wyjec przeciwpożarowy, ale najpierw wstawić komuś kotłownię do sypialni...

A! I jeszcze okno. Plastikowe, luksusowe znaczy, otwiera się na zewnątrz, i to tylko jedno skrzydło. Poza tym nie da rady go zablokować w dowolnej pozycji ani rozszczelnić. Ma tylko dwie funkcje: otwarte/zamknięte. Gdy jest mocny wiatr, nie może być ani odrobinę uchylone, co nie przeszkadza - i tak się wietrzy przez szpary i pęknięcia. Ciekawe, czy wypadnę kiedyś przy okazji próby umycia. Takie próby podejmuję, co prawda nader rzadko. (Jak widać, paskuuuudna pogoda dzisiaj, chociaż nie pada...)

Skoro było o kotłowni, to jeszcze jeden aspekt centralnego ogrzewania. W zimie przechodząc przez przedpokój zaczęłam się potykać. Po jakimś czasie zaitrygowało mnie to, przyjrzałam się podłodze i okazała się być odkształcona. Na podłodze leżą płytki PCV, znalazłam na nich wypukłość, jakby pod spodem przeszła wielka dżdżownica. Okazało się, że biegnie tamtędy rura CO, która nagrzewa płytki. Po sezonie grzewczym wszystko oklapło, a płytki się rozeszły w szwach i teraz jest pięknie:Ach, główną ozdobą maleńkiego przedpokoju jest oczywiście kaloryfer wiszący na środku ściany. Naprawdę, mogłoby go tam nie być, pozostałe pomieszczenia są ogrzewane wystarczająco.

Nie wiem, czy wymieniłam wszystkie wady mieszkania. Zalet nie posiada, moim zdaniem, oprócz nienajgorszej lokalizacji. Budynek jest nowy, ma zaledwie cztery lata, w korytarzu widać pęknięcia na ścianach, okna są źle osadzone, podłoga się rusza, alarm p.poż. uruchamia się bez powodu i wiatr świszczy przez drzwi. Wykładzina dywanowa na schodach jest jeszcze estetyczna, bo położona dwa miesiące temu. Uważam, że cała ta buda nadaje się do generalnego remontu, a najlepiej sprawdziłby się dźwig z kulą na łańcuchu. Rozsądny człowiek zapyta, po jaką cholerę tu mieszkamy. Heh, no bo tak. Firma sprowadziła tu Kubę do wynajętego na parę miesięcy mieszkania, w tym czasie nie było jeszcze aż tak źle (pomijając pralkę), zatem podpisaliśmy z właścicielką kolejną umowę. Później zaczęliśmy się zastanawiać nad dalszymi planami. Bez sensu przeprowadzać się na chwilę, przeprowadzki są kosztowne, a nie ma gwarancji, że będzie lepiej. Czekamy, aż coś się wyklaruje w sprawie Kuby pracy, we wtorek jedzie na kolejną rozmowę...

A ja marzę o domku z ogródkiem i oglądam sobie zdjęcia na zaprzyjaźnionych blogach.

piątek, 12 czerwca 2009

Brytyjskie rozwiązania techniczne

Usiadłam do tego posta, bo się zdenerwowałam. Kurde, no, mogłam paść jak mucha!

Wzięłam się za sprzątanie chałupy, bo nawet mnie się to czasem zdarza. Zaczęłam od części kuchennej - i tu czynności są dosyć oczywiste. Pozbierać, co do zmycia, wywalić, co do wywalenia, umyć kuchenkę, przetrzeć blaty... Zatem umyłam, przetarłam, odwróciłam się do zlewu, by zmyć gary. Zmywam, coś mi wali siarkowodorem... Coraz mocniej wali, obwąchałam zlew, naczynia w nim i obok, sprawdziłam, czy mi coś nie 'dojrzewa' w koszyku z warzywami. NIC. A siarkowodór daje coraz intensywniej. W końcu coś mnie tknęło, wyłączyłam radio i usłyszałam ssssyk... Gaz się ulatniał, i to nie anemicznym ciurkiem, a z całej siły. Pomijam, że do bezwonnego metanu dodaje się tu wonnego, za to trującego siarkowodoru (wszystko jedno na co człowiek zemrze, na wybuch, przez uduszenie czy zatrucie). Istotne jest, że ktoś zaprojektował moją kretyńską kuchenkę gazową tak, że wystarczy lekko trącić ścierką kurek, a on się rozkręca na cały regulator i wypuszcza w atmosferę co tam ma. Grrr! Tym razem jeszcze nie zeszłam, poprzednim - jak da się zauważyć - też, ale kiedyś mogę nie mieć szczęścia...
(Kurki jak kurki, nic szczególnego, ale dlaczego nie dodano blokady? Możliwości odkręcania po naciśnięciu?)

Moją najulubieńszą rzeczą w kuchni jest pralka. Dość powszechnie jest wiadome, że tu pralki stoją w kuchni. Trudno się dziwić, bo łazienki są zazwyczaj wielkości psiej budy i żadne luksusowe urządzenia się w nich nie mieszczą. U mnie stoi koło zlewu i jest to logiczne - odpływ brudnej wody. Ale ze zlewu korzysta się bardzo często, a to, co z niego wypływa, to nie jest bynajmniej źródlana woda... Moja pralka ma taki fajny myk, że nie działa w niej syfon. Bo za mała różnica wysokości chyba. No i podczas mycia garów brudna woda przelewa się do pralki... Na ratunek został wezwany tutejszy 'fachowiec', przyszedł, zobaczył urządzenie i powiedział, że zabudowanych to on nie naprawia. I poszedł. Nie jestem w stanie dostrzec różnicy między pralką za drzwiczkami od szafki a taką luzem. Kuba pomyślał i wymyślił, że trzeba zamocować zawór - ale w B&Q (tutejszej Castoramie) go nie znalazł. Cóż, od półtora roku po myciu garów wypompowuję z pralki ścieki, a potem jeszcze ją płuczę. Myślę, że tu mój mąż za mało się starał, ale nie wnikam, bo to nie moje mieszkanie - aczkolwiek my płacimy za wodę...
(Pralka z wodą po myciu garów)

Następna rzecz, która sprawia mi kupę radości, to czujnik dymu. Wystarczy lekko podsmażyć cebulę i zapomnieć otworzyć przy tym okno (wyciąg kuchenny jest, ale nie działa bez otwarcia okna, to kolejna ciekawostka). Pierwszy raz czujnik włączył wycie po kilku dniach mojego tutejszego życia, Kuba był w pracy, a ja pichciłam. Nagły ryk przyprawił mnie o wstrząs i atak paniki, nie wiedziałam, co to jest, jak wyłączyć i czy nie dzieje się coś poważnego. Nie znałam języka, nie wiedziałam, jak wołać o pomoc i do kogo się zwrócić. Dlaczego nie wpadłam w totalną histerię, nie mam pojęcia. Skojarzyłam potem to wycie z opowieściami Mieszczyków, wyłączyłam gaz i otworzyłam okno. Po paru minutach przestało wyć, ale co przeżyłam, to moje... Teraz już nieco przywykłam, ale gdy zaczyna wyć w momencie, kiedy trzymam patelnię z wrzącym olejem, przeklinam kretyńskie przepisy BHP.
(Oprócz funkcji ostrzegawczej, czujnik posiada niewątpliwe walory estetyczne... Oto główna dekoracja sufitu...)

Następna z moich ulubionych rzeczy to kontakty. Już kiedyś o nich pisałam - że mają pstryczki pozwalające wyłączyć urządzenie bez wyciągania wtyczki z gniazdka. Raz sobie dzięki temu rozmroziłam lodówkę, ale z lodówką to w ogóle była grubsza sprawa i znowu oparło się o 'fachowca'. Mianowicie kiedyś otworzyłam górne drzwi, do chłodziarki - światła niet... No to kopnęłam głupiego grata - światło się pojawiło. Włączył się agregat, pomruczał chwilę, światło zaczęło mrugać, zgasło... I tak parę razy, nie wiadomo o co chodzi, przybył 'fachowiec'. Wyciągnął lodówkę z zabudowy (ten przynajmniej próbował, nie?), ostukał, pomierzył coś fachowym urządzeniem i powiedział, że to agregat i że on wymieni za 120 funtów plus koszta robocizny. Nie mogliśmy o tym sami zadecydować, umówiliśmy się na zaś, po rozmowie z właścicielką mieszkania. Ale po wsunięciu na miejsce okazało się, że lodówka działa jak należy. No to super. Po kilku dniach zastałam w szufladach zamrażarki wodę po uszy i pływające w tym szczątki. Kuba się wnerwił, sam odsunął lodówkę i odkrył, na czym polega problem. Lodówka tylną częścią opierała się o kontakt do którego była włączona, i pstrykała sobie przełącznikiem... Poruszona odsuwała się nieco, więc zaczynała działać, potem drgania przenosiły ją bliżej kontaktu. Wystarczyło zalepić plastrem...
(Oto moje włączniki, dwa do kuchenki, jeden do wyciągu nad nią. Prosto zamocowane, prawda?)

I jeszcze jedna rzecz, tym razem szerszego zasięgu, ale w kuchni też występuje. Tutejsze przepisy wymagają, żeby we wszystkich pomieszczeniach, w których przebywają ludzie, były przeciwpożarowe drzwi i zamykały się automatycznie. Zatem przy każdym przechodzeniu z kuchniosalonu do sypialni musiałabym mocować się z dwojgiem ciężkich drzwi... Przepisy przepisami, drzwi same wracają na miejsce, zatem w każdym markecie można kupić takie coś z plastiku do podpierania. Można kupić bardziej dekoracyjne, widziałam drewniane w kształcie krasnoludków i grzybków, ale to przerost formy nad treścią. U mnie wystarczają takie:Temat tutejszej technologii nie został wyczerpany, ale na razie dam spokój, żeby nie było, że tylko narzekam. Dzisiaj było o fragmencie mieszkania, a konkretnie o nibykuchni. Następne pomieszczenia scharakteryzuję, gdy znowu się na coś wnerwię ;-)

niedziela, 7 czerwca 2009

Nudna niedziela, angielski dekupaż

Nuuuudy, panie. Pogoda paskudna, środek dnia dawno minął, nigdzie się nie wybieramy, nic nie zrobiłam, nawet obiadu... Już drugą nockę pod rząd sąsiedzi umilali nam pijackimi wrzaskami. Dzisiaj i tak było lajtowo, chłopaki wrócili o czwartej nad ranem i - o ile dobrze odebrałam zniekształcone dźwięki - chłopaczek wyrwał na imprezie laskę, a pozostali cieszyli się jego radością... Wczoraj chłopaki z sąsiedniego budynku (tej mowy nie rozumiałam wcale, tam akurat mieszkają panowie z Afryki) próbowali prać się po pyskach i czymś rzucali. Dobrze, że nie w okna czy samochody na parkingu. Z niewyspania jestem zła, Kuba zresztą usnął pod pretekstem czytania książki... I dobrze, przynajmniej na razie jeść nie woła. Mieliśmy się zwlec o ósmej z łóżek i pojechać na car boot, mnie się udało, ale nie miałam sumienia budzić Kuby. No to byliśmy na targu przed jedenastą, szkoda czasu. Ale właśnie zdiagnozowałam swój zły humor - byłby lepszy po zakupach :-)

W tym roku sąsiedzkie ekscesy to małe miki w porównaniu z rokiem ubiegłym. Nad nami mieszkali angielscy chłopcy jak malowane, jak tydzień długi chodzili na haju, w łykendy robili imprezy. Skończyło się nagle z ciekawego powodu - jednej nocki urządzili na korytarzu zabawę w rzucanie puszki farby. Nie mam pojęcia, dlaczego nie słyszeliśmy tego, pewnie nie było nas w chacie. Następnie okazało się, że w różowiutkie plamy, plamki i kropeczki są ściany, okna, winda dla inwalidów, a zwłaszcza wykładzina (dywanowa oczywiście) na schodach, przez wszystkie trzy piętra... Chłopcy zwinęli się w ciągu jednej nocy, właściciel mieszkania wzruszył ramionami i wezwał przedstawiciela firmy ubezpieczeniowej, korytarz jest po remoncie, a na podłodze znowu ułożono dywanową wykładzinę... W moim bloku w Bielsku jest lastriko i zdaje się, że jednak sprawdza się lepiej.

Wczoraj odwiedziłam HobbyShop w Warrington i znalazłam trochę ciekawych rzeczy. Co prawda farby akrylowe są strasznie drogie, papier do deku w szalonym asortymencie dziesięciu nijakich wzorów 3D, ale można kupić trochę pieczątek, pasmanterii całkiem nienajgorszej, są też rzeczy do produkcji biżuterii, na piętrze rzeczy do haftów i dziergania, nawet jakieś tkaniny... Strasznie to daleko od centrum, a Kuba niechętnie mnie zawiózł i ostentacyjnie siedział w aucie, więc tylko przegalopowałam szybko między półkami i chyba muszę się tam wybrać autobusem na dłużej.

No i jeszcze znalazłam (na włoskim blogu) linki do stron z angielskim dekupażem. Nie jestem olśniona ilością i jakością prac pokazanych na stronie 'The Guild of British Découpeurs', najbardziej podobało mi się to pudełko:Znalazłam jeszcze jeden jedyny link do galerii członka, eee..., członkini gildii, Mary Harrison. To jedna z jej prac:Obejrzałam zdjęcia i stwierdziłam, że jest to deku zupełnie inne, niż nasze. Co kraj, to obyczaj :-) Przeglądałam ostatnio galerię KAIEM i wystawione tam prace podobały mi się o wiele bardziej - i były ich dziesiątki. Ale należy tu zwrócić honor - angielski decoupage istnieje. Chciałabym jeszcze znaleźć miejsca, gdzie można to kupić, albo przynajmniej zobaczyć z bliska.

poniedziałek, 13 kwietnia 2009

Lany Poniedziałek

No i się porobiło. Zapomnieliśmy o tradycji! Jak gdyby nigdy nic zwlekliśmy się rano na świąteczne śniadanie z jajem i rzeżuchą, a także galaretą, wędliną i chrzanem - i dopiero po tym wszystkim Mieszczyk podskoczył na krześle i wrzasnął 'Lany Poniedziałek!!!'. Rzucił się do zlewu, ale wykazałam się refleksem i celnością godnymi hobbita, złapałam miseczkę z rzeżuchą, wyciągnęłam zieleninę i... Mieszczyk, biedaczysko, się nie obraził (w końcu mogłam chlapać wodą z wazonu), uszka mu jednak oklapły. W zeszłym roku też zapomnieliśmy przygotować amunicję, gdy przyszło co do czego, to dopadłam żelazka i ratowałam się spryskiwaczem. O tempora, o mores! Mężysko w oblewaniu udziału czynnego nie bierze nigdy, gdyż uważa to za barbarzyństwo. Ja podobnie, ale atakowana muszę się bronić :-)

Za brak poszanowania tradycji zostałam jedak pokarana. Po powrocie do domu okazało się, że w chwili jakiegoś zaćmienia umysłowego przed wyjazdem pstryknęłam przełącznik w kontakcie przy lodówce. Pewnie chciałam wyłączyć czajnik, cholera zresztą wie po co. Dobrze, że większość spożywki pojechała z nami do Mieszczyków, straty nie były duże, niemniej jednak w szufladach zamrażarki zastałam wodę po kostki i pływającą w niej rozmrożoną rybę, piersi z kurczaka i rozciapaną pizzę. Groszek także przestał być mrożony, a mus jabłkowy nie doczeka się przeobrażenia w szarlotkę.

A więc i tak było mokro.

Tak wygląda angielski kontakt: (Źródło: Internet)
Naprawdę jest bardzo mało dekoracyjny. W moim (że się tak szumnie wyrażę) salonie zestaw kontaktów oraz gniazdek od telefonu i telewizora zajmuje ćwierć ściany bynajmniej nie w kącie i wygląda nieciekawie. Wierzę, że można to schować za telewizorem, ale ja akurat nie mam. Dlaczego nie umieszczono tego przy podłodze?!

środa, 4 marca 2009

Bezsenna nocka

No, spać nie mogłam, pełnia dzisiaj czy co? Kręciłam się po naszych ciasnych kątach, a właściwie siedziałam w kuchniosalonie, żeby nie budzić Mężyska. Z nudów zrobiłam szczotkę do włosów, na nic większego nie mam jeszcze papieru...
Dolakierowałam także kafelki, co to je pokazałam parę dni temu. W ostatni łykend Mieszczyk usiłował je zaaresztować, ale wyrwałam mu toto z pyska. Duśka nie była zresztą zachwycona mieszczykowską wizją dekoracji łazienki. Ani ja, po prawdzie ;-)
Przeczytałam jeszcze ćwierć 'Potopu', nad ranem udało mi się wreszcie zasnąć, za to przed szóstą zerwał nas na nogi alarm przeciwpożarowy. Nie paliło się, oczywiście, tylko to badziewne, parszywe, zepsute od urodzenia urządzenie akurat taką sobie porę wybrało. Nie pierwszy raz zresztą i, obawiam się, nie ostatni.

Swoją drogą, muszę kiedyś zebrać do kupy i opisać angielskie osiągnięcia techniczne, a rozwiązania w naszym bloku w szczególności. I nie będzie tam wiele o podwójnych kranach.

Ooo, już wiem dlaczego nie mogę spać! Reisefieber mnie dopadła...

niedziela, 1 marca 2009

Dzień nam się nie udał zanadto

Co prawda zapowiadało się pięknie i początkowo nawet sympatycznie szło. Z całej siły namawiałam Mężysko, żeby mnie wreszcie na jakiegoś karbutsejla zawiózł. Kto wie, ten wie, że car boot sales to tutejszy sport narodowy, zaraz po golfie i wyprowadzaniu psów. Za bezcen można kupić różne, czasem stare, nierzadko piękne przedmioty, których ktoś się chce pozbyć, a nie ma sumienia wyrzucić. Mieszkamy tu mniej więcej półtora roku, a do tej pory jakoś nie zaznałam przyjemności grzebania w starociach. To przez Mężysko, które nienawidzi tłumów, hałasu, a zakupów w szczególności. Tłumaczę mu po dobroci, że dla mnie to prawdziwa radocha, że na ciuchy go ze sobą nie wlokę, że nie usiłuję go wprowadzić w tajniki zakupu kremu i płynu do higieny intymnej, co muszą znosić mężowie koleżanek... Że mógłby się poświęcić, bo ja i tak jestem mało upierdliwa, a na wakacje też ciągnę w Bory Tucholskie żeby posiedzieć w krzakach, a nie na Kretę czy w inne ciepłe kraje smażyć się w tłumie na plaży... Do tej pory zawsze udawało mu się wymigać, ale że łykend spędzaliśmy z przyjaciółmi, więc Duśka stanowczo poparła moje starania. Nawet chytrze to wymyśliła, że Mężysko z Mieszczykiem posiedzą sobie w sympatycznym pubie w okolicy, a my we dwie będziemy eksplorować bagażniki.

Wyszukałam więc w tutejszym Internecie car boot sales, wybrałam taki najbliższy, o kilka mil (żeby zredukować mężyskowe narzekania), wsiedliśmy w naszą Nyskę i wio! Na miejscu się okazało, że nie tylko telewizja kłamie, angielski Internet też, żadnej bagażnikowej wyprzedaży nie było, będzie w lecie (stało jak byk, że co niedzielę jak rok długi). Chłopaki nam się nie zmartwiły, Duśka przeciwnie gdyż właśnie urządza dom i chciała sobie coś fajnego a taniego kupić do konserwatorium (to weranda taka tutejsza). Koniec końców wylądowaliśmy w pubie we Frodsham i tyle mojej pociechy że po pierwsze przepiękny, cały zastawiony starociami, a po drugie wychował się w nim najnowszy James Bond, czyli Daniel Craig (pub nazywa się 'The Ring O'Bells').

Po wyjściu z pubu Mężysko użyło brzydkiego wyrazu, gdyż w Nysce zapaliła się kontrolka oleju. No ale zaraz zgasła, więc pojechaliśmy do jeszcze jednego pubu niedaleko Warrington, gdyż kiedyś obiecaliśmy go Mieszczykom pokazać. Po ponownym zajęciu miejsca w aucie Mężysku znowu się wymknęło brzydkie słowo, ale tym razem kontrolka nie zgasła. Nyska charcząc znacząco oznajmiła, że coś jej dolega, Mężysko zatrzymało się pośrodku angielskiego krajobrazu, przepchnęliśmy autko przez jeden mostek, żeby jakoś bliżej cywilizacji była, a następnie z buta udaliśmy się do chaty po duśkowego Żuka. To nie było daleko, jakieś 40 minut forsownego marszu, żadna z nas nie miała butów na obcasie więc dało radę. Nyska została zawleczona do domu, mechanik jest już umówiony, Mężysko wściekłe, a ja się cieszę że na ten karbutsejl pojechaliśmy. Gorzej by było, jakby mój biedak utknął gdzieś w środku pola w drodze do lub z pracy, bez przyjacielskiej pomocy i mojego (a jakże) wsparcia moralnego. O!

No i zapomnieliśmy zrobić choćby jedno zdjęcie. Zatem zapożyczenie, pub 'The Ring O'Bells', gdzie ganiał młody Bond, James Bond:
(Zdjęcie z flickr: Tony Worrall Foto's photostream)

czwartek, 26 lutego 2009

Fajnie jest mieć informatyczne Mężysko

Moje wstawiło mi zegar na stronę. Niby nic, a bajer jest! Usiłowałam sama, ale gdzie mi do javascript(ów) i HaTeeMeLi. Zasadniczo blogger oferuje możliwość wstawienia gadżetu za pomocą linka, ale w przypadku mojego bloga zazwyczaj pokazywał mi wypięty tyłek (We are sorry, this gadget appears to be broken). Za jakiś czas zmuszę Mężysko, żeby mi zmieniło wygląd strony. Ale to dopiero jak już cokolwiek się rozwinę ;-)

poniedziałek, 16 lutego 2009

Aaa... Chlebki dwa...

Zbierałam się do pieczenia chleba od paru dni, bo zakwas w lodówce już się prosił o wsparcie. Przepis wzięłam stąd, ma on tę przyjazną cechę, że mnie jeszcze nie zawiódł :-) Na tej stronie jest zresztą mnóstwo przepisów a także instrukcja 'krok po kroku' jak zrobić zakwas i upiec chleb. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Sądząc z ilości komentarzy, mnóstwo ludzi chce jeść porządny, pachnący chleb. Mnie to niestety niekoniecznie wychodzi na zdrowie, na tutejszym pieczywie schudłam w krótkim czasie ponad 10 kilo, a teraz wracam do 'normy' ;-)
Jeszcze nie kosztowałam, bo za ciepły, ale podejrzewam że będzie smaczny jak zwykle...

W przerwie między rośnięciem a pieczeniem chleba znęcałam się nad zegarem i toaletką: