A teraz do rzeczy.
Udało mi się sprzedać zegar w maki i kafelki w żaglówki. Co prawda zieleń na zegarze była za mało zielona, za bardzo oliwkowa, ale przeszło... Znaczy, zarobiłam kasę, którą postanowiłam wydać na pchlim targu. Pojechaliśmy na car boot sale tym razem z Danielą, bo ona dotąd nie zaznała tej rozrywki.
Dzisiaj nie było tak oszałamiających rzeczy, jak poprzednim razem. Kasy więc nie roztrwoniłam. Widziałam co prawda piękny, drewniany, okrągły stolik z fikuśną półeczką pod spodem, ale niestety - metraż nam się nie powiększył. Ale udało mi się wyczesać (w kolejności) małe, drewniane pudełeczko, dwa niewielkie świeczniki, drewnianą tackę i - ku mojemu zachwytowi - dwa bawełniane, niciane obrusy, praktycznie bez śladów użytkowania. Jeden jest na spory, najlepiej owalny stół, drugi na mały kwadratowy. Daniela zadała mi nietaktowne pytanie, czy mam duży stół. Jakby nie wiedziała, że nie mam. Hmmm... No to co? Domu nie mam, stołu nie mam, ale za to mam dwa obrusy na dobry początek. W końcu muszę mieć je na co położyć, nie? Coś się wymyśli.
Na zdjęciu powyżej moja dzisiejsza, skromna acz całkiem zadowalająca zdobycz, nieodkurzona. Kasy wydałam tyle co nic, więc zostanie mi na inne przyjemności :-) Kuba kupił znowu książki, sześć tomów Toma Clancy, zdjęć sensacji już tu nie pakuję.Po rozrywce postanowiliśmy jeszcze odpocząć aktywnie i pojechaliśmy nad morze. Tym razem do Crosby, bo Daniela nie widziała wcześniej Antony Gormley's Another Place...
Postać na zdjęciu, to jedna z setki figur rozstawionych wzdłuż trzech kilometrów wybrzeża w Crosby, niedaleko Liverpoolu. Każda z tych stalowych figur to naturalnej wielkości postać twórcy, Antony'ego Gormley'a. Nie stoją rzędem koło siebie, znajdują się w różnej odległości od brzegu, niektóre zupełnie pod wodą, wszystkie zwrócone twarzą w kierunku otwartego morza. Symbolizować mają indywidualne i uniwersalne uczucia, kojarzące się z emigracją - smutek rozstania, lecz też nadzieję na nowe, lepsze życie w Innym Miejscu...A to emigrantki ze Wschodu (Kuba swojego pyska nie pokaże za nic):
Co do wschodniej emigracji - okazuje się, że my, Polka i Słowaczka, jesteśmy prawie takie same. Wychowane w podobnych czasach i warunkach, mamy podobne poglądy i potrzeby. Doskonale się rozumiemy, polubiłyśmy się od pierwszego wejrzenia i już ogarnia mnie rozpacz na myśl, że pewnie niedługo się pożegnamy...

