Jejku, jakie to fajne :-)
Czy warto jeść mięso
6 lat temu
Tak naprawdę to chodziło o efekt 'okienka' - czyli butelka od środka:
I jeszcze oparzenie. Jak mi się zechce, to zniweluję, na razie jest jak jest:
Na zdjęciu obok słoika z potencjalną substancją leczniczą tkwi butelka z resztką syropu pini sprzed dwóch lat, a także nabyte w sklepie wolnocłowym flasze miodu - ulubionego napitku Kuby.
Książka wspaniała jest i basta! W środku jest mnóstwo przepisów na domowe alkohole, ja produkowałam tylko wina i nalewki, a raz spirytus. Korzystałam także z przepisów znalezionych w Necie, ale to później. Pędziłam wina różne: pospolite owocowe, ale także kombinowane - z dzikiej róży i miodu, jabłek i brzoskwiń, wymyślałam własne mieszanki, w których skład wchodziły przetwory owocowe i świeże frukta. Najciekawsze były wina cudaczne - z herbaty, kawy, cytryn, ryżu, kiwi, a hitem (negatywnym niestety) wino z buraków ćwikłowych... To wino sklarowało się przepięknie, ale, za przeproszeniem, waliło pospolitym barszczem bez octu. Pić się go nie dało...
Proszę nie sądzić, że to byle jaka samoróbka! To, że nie wygląda jak z nowoczesnego laboratorium, nie znaczy, że nie jest to sprzęt najwyższej klasy. Posiada sprawną kolumnę rektyfikacyjną (nie wiem nic o ilości półek teoretycznych, ale kogo to obchodzi...) i chłodnicę. Surowiec docierał tam gdzie należy przy pomocy grawitacji, z niewielką początkową pomocą - trzeba było pociągnąć zdrowo przez rurkę. Nie pamiętam z jaką szybkością sączył się urobek, przerobienie trzech dymionów wina zajęło mi dwa dni. Nie uzyskałam alkoholu klasy smirnoff, ale spirytus po drugiej destylacji został oceniony przez znawców tematu jako wspaniała śliwowica/brzoskwiniowica. Bo przerabiałam niezbyt udane wina brzoskwiniowe i śliwkowe. I to z buraków. Uzyskałam ponad trzy litry ok. 85% spirtu.
Moje ulubione to po lewej - bursztynowe 'ale' z browaru Badger. A że badger to po angielsku borsuk, mówimy na nie 'sierściuszek'. Kuby ulubione nazywamy 'gąską' :-)
Dzisiaj pogoda niczego sobie, ale za to obowiązki pognały nas na zakupy. Kuby tata skończył sześćdziesiąt lat, chcieliśmy mu kupić prezent. Heh, ludzie, trzymajcie mnie, bo nie strzymię... Znając warringtońskie możliwości, pojechaliśmy do Manchesteru, do największego w okolicy centrum handlowego. Chcieliśmy znaleźć coś, co kojarzyłoby się z Wielką Brytanią i albo było dekoracyjno-jajcarskie, albo użyteczne, albo cudownie bezużyteczne. Znaleźliśmy się w centrum tandety i złego gustu. U wejścia grupa emerytów protestowała przeciwko marce John Lewis, ale co było powodem protestu, z transparentów wyczytać było trudno - chodziło chyba o jakość wyrobów i kłopoty związane z reklamacją. Byliśmy u tego Dżona Luisa - wstrząsające wrażenie. Ja kupiłam spódnicę w sklepie z tandetą, w którym jest wszystko i nic, ale za grosze. John Lewis to sklep relatywnie drogi, ale także jest w nim wszystko i nic - drogie ciuchy, drogie sprzęty AGD, nieciekawa pasmanteria na którą szkoda było czasu (koronka udawała bawełnę i była z Chin, oczywiście). Nie rozumiem, dlaczego robi się wielkie sklepy, w których są po trzy rodzaje rzeczy z każdego asortymentu - trzy czajniki, trzy pralki, trzy bluzki, trzy doniczki... Ale wymiękłam, jak zobaczyłam widły!!! Po widłach po prostu wyszliśmy stamtąd. Ekskluzywna marka, osssochodzi (w Wielkiej Brytanii praktycznie nie ma sklepów branżowych, usiłuje się pod jednym dachem sprzedać szwarc, mydło i powidło, i ostatnio te wynalazki padają jak muchy). Leźliśmy po galerii, przy której wrocławska Dominikańska i bielska Sfera wyglądają nobliwie i elegancko. Wszędzie takie same towary, żadnych oryginalnych, ciekawych rzeczy, same sieciówki, kawiarnia Starbucks, Boots i Marks&Spencer, który krzyczy wielkimi literami 'FIND YOUR OWN STYLE' - i potem wszyscy chodzą w takich samych ciuchach, jedzą to samo, piją to samo i tak samo nie myślą, bo gdyby pomyśleli, to przecież chcieliby wyglądać inaczej niż reszta. Ale co tam, tak naprawdę to ja wcale nie narzekam, w takim miejscu czuję się zawsze zgrabna, dobrze ubrana i pełna gracji, a mój Kubuś staje się przystojniakiem, jakich mało :-) Aaa, ale miałam o tym prezencie dla teścia... No i szliśmy i szukaliśmy czegoś oryginalnego, chociaż zaraz po wejściu do środka straciłam nadzieję. I doszliśmy do sklepu z napisem 'kawa i herbata', więc pomyślałam, że wreszcie trzeba zrobić użytek z naszego ekspresu przywiezionego z Polski, a przed oczami miałam sklepy typu 'Pożegnanie z Afryką' czy 'Świat herbaty'. Weszliśmy tam, była puszkowana lavazza, ze trzy rodzaje kawy paczkowanej mielonej jak kolumbijska, brazylijska i jakaś tam jeszcze, poza tym gotowe zestawy herbaty puszkowanej 'english taste' pakowanej po trzy puszeczki we wzorki z mapą londyńskiego metra, kilka rodzajów herbaty instant takiego i siakiego smaku, poza tym jeszcze trochę 'prawdziwej, angielskiej porcelany w angielskie róże' made in China i jeden malutki zaparzacz do kawy. Kuba stanął jak wryty, powiedział: 'jak to jest sklep z kawą, to ja jestem, [cenzura], rusałka Amelka', wyszliśmy stamtąd i wróciliśmy do domu. No i nie mamy prezentu dla teścia, skończy się pewnie na jednej z moich skrzynek deku ze scotch whisky z bezcłowego :-( Luuuuudzie, co można kupić w prezencie panu w wieku mocno średnim, który ma właściwie wszystko, czego potrzebuje? I nie jest wędkarzem, gra w ping-ponga, ma psa i niewielki ogród, nie chodzi w góry, nie nadużywa używek i jest ogólnie sympatyczny, ale wymagający?
Na zdjęciu powyżej moja dzisiejsza, skromna acz całkiem zadowalająca zdobycz, nieodkurzona. Kasy wydałam tyle co nic, więc zostanie mi na inne przyjemności :-) Kuba kupił znowu książki, sześć tomów Toma Clancy, zdjęć sensacji już tu nie pakuję.
Postać na zdjęciu, to jedna z setki figur rozstawionych wzdłuż trzech kilometrów wybrzeża w Crosby, niedaleko Liverpoolu. Każda z tych stalowych figur to naturalnej wielkości postać twórcy, Antony'ego Gormley'a. Nie stoją rzędem koło siebie, znajdują się w różnej odległości od brzegu, niektóre zupełnie pod wodą, wszystkie zwrócone twarzą w kierunku otwartego morza. Symbolizować mają indywidualne i uniwersalne uczucia, kojarzące się z emigracją - smutek rozstania, lecz też nadzieję na nowe, lepsze życie w Innym Miejscu...
Co do wschodniej emigracji - okazuje się, że my, Polka i Słowaczka, jesteśmy prawie takie same. Wychowane w podobnych czasach i warunkach, mamy podobne poglądy i potrzeby. Doskonale się rozumiemy, polubiłyśmy się od pierwszego wejrzenia i już ogarnia mnie rozpacz na myśl, że pewnie niedługo się pożegnamy...


Mój bezbłędny mąż, gdy ujrzał jak siedzę zgnębiona i z opadniętymi skrzydełkami przy stole z ‘warsztatem’, przyjrzał się robótce i rzekł: „Nie martw się, na pewno ktoś to kupi...”. Nawet mu nie powiedziałam, że to brzydkie jest, sam się domyślił ;-)



Natomiast jeśli idzie o inne osiągnięcia... Hehe, przypomniała mi się Bridget Jones, która dużym nakładem sił i środków podała gościom niebieską zupę, omlet i marmoladę. Natomiast ja, dużym nakładem sił i środków postarzyłam toaletkę, która obecnie wygląda jak pół dupy zza krzaka. Jutro spróbuję ją nieco poprawić. I tak pewnie wystawię ją na blogu, choćby po to, żeby mnie pycha nie zalała i nie zeżarła zbytnia pewność siebie ;-)
(Każdy widzi, że to bażant płci męskiej, ale Mieszczyk twierdzi, że polował na kury...)
Wiosna w tej części Peak Districtu okazała się zupełnie początkująca. Stoki doliny ledwie pokryte są świeżą trawą, nie wszystkie drzewa już się zielenią. Peak District jest raczej surowy, ale dzisiaj nie było tak ponuro, jak wczoraj w Walii:
Dzisiejszy dzień także nie sprzyjał robieniu zdjęć. Rano co prawda było słońce, ale świeciło tak, że nie dało się robić zdjęć w stronę gardła doliny. A widoki były piękne i zapierające dech. Pomimo niewysokich wysokości bezwzględnych stopień nastromienia ścian i ich wysokość (jakieś 300 m od dna), a także niewielka szerokość doliny, robi przytłaczające wrażenie, zupełnie jak w znacznie wyższych górach. Niestety, żadne ze zdjęć tego nie ukazuje. Stoki nie wyglądają tak stromo i przepastnie:
A to miniaturowy kamieniołom, z którego zapewne brano budulec na budowę drogi:
Woda w nim jest bardzo czysta, a brunatna jest dlatego, że pochodzi z torfowisk znajdujących się powyżej.
W lecie będzie tam zupełnie zielono.
Torfowisko gdzieniegdzie porośnięte jest mchem:
Spacer miał być zupełnie niezobowiązujący, ale że nie chcieliśmy wracać tą samą drogą, postanowiliśmy skorzystać ze ścieżki na płaskowyżu. Nastąpił jednak mały problem. Otóż w Wielkiej Brytanii nie jest znany tak pożyteczny wynalazek, jak znakowanie szlaków turystycznych. Gdzieniegdzie jakaś lokalna organizacja lub terenowe władze szarpią się na małe plakietki ze strzałkami, zazwyczaj jednak chodzi się po prostu istniejącymi ścieżkami. No i dzisiaj tę ścieżkę jakoś zapodzialiśmy... Przypuszczam, że tam:
Zagapiliśmy się najpierw na stary schron pasterski, następnie zaczęliśmy podziwiać widok na jezioro...
...i na skały...
...aż w końcu okazało się, że jesteśmy w zupełnie innym miejscu, niż było założone, więc spacer nam się przedłużył. Kuba miał zmierzyć, ile kilometrów 'pokonaliśmy', ale z jakiegoś powodu padł na pysk i chrapie teraz wniebogłosy. Zatem tylko pożegnalny widok z dołu...
...i ja także skończę na dzisiaj :-)