wtorek, 25 sierpnia 2009
Mam różyczkę
Zdjęć nie będzie, jak wyglądają różyczkowe plamy można zobaczyć w guglu, o ile ktoś nie pamięta z dzieciństwa. Nic ciekawego. Grrr... Ale już przechodzi.
niedziela, 16 sierpnia 2009
Wessenden Valley
Krasnolud nie byłby sobą, gdyby nie marudził, że pogoda paskudna i że będzie jeszcze gorzej. Na początku rzeczywiście zanosiło się nieciekawie, ciemne chmury i smętne szarzyzny. Wypatrywałam wrzosów, ale gdzie tam! Wszystko było szaro-bure:
Wycieczka była lajtowa, w końcu jeszcze nie minął miesiąc od czasu, jak mnie pocięto. Znowu znaleźliśmy sobie dolinę z czterema sztucznymi jeziorami. Droga była płaska, ludzi mało, stan wody niski. Za to przy pierwszym jeziorze straszyła taka tablica:
Ostrzeżenia, że woda jest głęboka, widzieliśmy tu nad niemal każdą kałużą głęboką po kolana. Natomiast informacja, że zimna woda zabija, doprowadziła Kubę do szału i słowotoku, pół wycieczki potem perorował na temat niebezpiecznych wanien z wystygłą wodą i apelował, aby zaspawać kurki - oczywiście nie te z wodą ciepłą... I poszliśmy powoli pod górkę, Krasnolud urągał na pogodę:
Ja oglądałam sobie paprotki rosnące między kamieniami:
A tymczasem za nami zaczynało się robić ładnie:
Kubie zdecydowanie poprawił się humor, a gdy jeszcze spotkaliśmy towarzystwo, to nawet wdał się w rozmowę swoim soczystym barytonem:
A potem było już coraz ładniej i bardziej pogodnie:
A wreszcie zamiast szarzyzny i burości ukazało się to, po co tu przyjechałam :-) Oto wrzosowiska:
Znudziła nam się wygodna droga, więc skręciliśmy w jakąś podejrzanie wyglądającą ścieżynę. Władowaliśmy się w błoto, ale nie pożałowaliśmy - na końcu wąskiej dolinki ukazało się miejsce jakby specjalnie stworzone do gier RPG i długich opowieści przy ognisku. Jedynym problemem byłby tutaj kompletny brak drzew, poza tym wszystko, co potrzeba - woda, miejsce na namioty, a przede wszystkim tajemniczy nastrój i szmer spadającej wody...


Gdy wracaliśmy, pogoda wróciła do angielskiej normy, lecz ja już miałam swój bukiecik wrzosów :-)
I na koniec kilka zdjęć z typowego tutejszego miasteczka. Architektura jest inna niż w naszych okolicach, przede wszystkim budynki są tu budowane nie z czerwonej cegły, a lokalnego kamienia, i nawet przy tak nieciekawej aurze bardzo mi się to podobało. Oto centrum maleńkiego Delf:



Peak District to zdecydowanie jedna z rzeczy, których będzie mi brakowało po przeprowadzce do Southampton...
czwartek, 13 sierpnia 2009
Słoneczniki ponownie
Tu zaś strona z założenia tylna, na której spod serwetki wyziera pierwotny stan:
Metkę mogłam odpruć, ale przecież zawiera napis, że to sama ekologia, redukcja efektu cieplarnianego i wkład w lepszą przyszłość. Została, choć tutejsze deklaracje proekologiczne to jedna wielka ściema. Kiedyś o tym napiszę.
wtorek, 11 sierpnia 2009
Anderton Boat Lift
W okolicach Warrington jest kilka miasteczek z końcówką '-wich' w nazwie. Zajrzałam do Wikipedii - w każdym z nich wydobywano sól, i rzeczona końcówka pochodzi od staroangielskiego słowa 'sól'. Zaraz się wyjaśni, dlaczego do tej soli nawiązuję...
Koło Northwich wykopano kanał, którym pływały barki przewożące sól i węgiel. Obecnie służy on raczej celom rekreacyjnym, barki pływają nadal, lecz wożą zazwyczaj ludzi na emeryturze, którzy bardzo często sprzedają domy, kupują barki i mieszkają na nich pływając po całej Wielkiej Brytanii. W Polish Express przeczytałam, że w UK na barkach mieszka blisko 300 tys. osób. Niewątpliwie jest to dosyć tanie życie - niezgorszą barkę można mieć za jakieś 20 tys. funtów, za taki dom nie trzeba płacić podatku council tax, można go przemieszczać w sposób dowolny ze względu na bardzo rozbudowaną sieć kanałów... Ja siebie nie widzę w takim miejscu, ale tutejsi ludzie są twardzi i przyzwyczajeni do wilgoci ;-) Oto widok na barkowisko w Anderton, można tu wypożyczyć stateczek i udać się nim w podróż z szaloną prędkością maksymalną 4 węzłów (ok. 8 km/h):
Jeszcze dwie sprawy nasunęły mi się na zakończenie postu. Po pierwsze - czy Anglicy sprzątają po swoich psach? Taaa, oczywiście, pod warunkiem że ktoś ich widzi... Zdjęć na dowód nie robiliśmy. Druga rzecz to coś, co rzuca mną o glebę za każdym razem, gdy mam 'szczęście' zaznać tej przyjemności. Mianowicie wszechogarniający, przepotężny, zabijający smród, który pojawia się znienacka podczas jazdy przez okolice... Nie wiem, jak w innych częściach UK, tutaj istnieją wielkie farmy bydła i owiec. Zresztą nieważne czego, może to są hohonie, może tapiry, woń roznosząca się po okolicy zabija ptaki w locie. W Polsce, kraju rolników, nigdy nie zaznałam czegoś takiego. Wychowywałam się na wsi oraz w pobliżu cukrowni, jestem przyzwyczajona do organicznych zapachów, ale te tutaj są nie do wytrzymania! I nie do opisania, trzeba przeżyć by pojąć, jakie to przykre...
sobota, 8 sierpnia 2009
Skrzynka na szybko

Misę z poprzedniego postu spróbuję, według rady Jo-hanah, skrakować. Właśnie suszy się pierwszy step.
środa, 5 sierpnia 2009
Po powrocie
A teraz już bez patosu. Siedzę w chacie, szew po operacji jeszcze ciągnie, Krasnolud pracuje do późna (Bo przecież miał urlop, nie? Teraz zaległości nadrabia, niezastąpiony...). Nudno mi, głównie gram w Margonem, trochę usiłuję jakieś deku zrobić, ale bez większych sukcesów. Doprawdy, nawet nie ma nic ciekawego do napisania na blogu, heh ;-) A nie, jest ciekawostka - mianowicie w bliżej nieokreślonej przyszłości (może za miesiąc, może za pół roku) przeprowadzamy się do Southampton. Kuba dostał nową propozycję pracy i gdy złożył wymówienie, jego firma natychmiast pokochała go szalenie, obsypała złotem i zaszczytami, a także zaprosiła do centrali w Southampton właśnie. Kuba propozycję przyjął, więc w ramach tej samej firmy będzie teraz southamptończykiem, a ja razem z nim. W Southampton mieszkają obecnie Kisiele, ale nie wiem, czy ucieszą się z nas jako prawie-że-sąsiadów.
Co do deku - przed wyjazdem popełniłam taką oto misę:

Z tym naczyniem to żałosna sprawa... Pluję sobie w pysk, że nie zrobiłam serwisu fotograficznego wszystkich etapów pracy - byłoby się z czego pośmiać. Najpierw była drewniana i może lepiej, żeby taka została... Niestety, lubię zgapiać, zajrzałam kiedyś do Ayadeco i chciałam zgapić jej jeżynowe deku. To nie był dobry pomysł, nawycinałam się wzorków z serwetki, przykleiłam to w ilości przeogromnej na różowawe tło i uznałam, że wygląda parszywie. Jeżynki odmoczyłam i zdarłam, misę pomalowałam na biało i przykleiłam magnolię widoczną powyżej. Symetrycznie po drugiej stronie przykleiłam mniejszą z tej samej serwetki i pomalowałam tło na czarno. Nie spodobało mi się. Mniejszą zamalowałam. Nie spodobało mi się znowu, dorysowałam ornament według wskazówek Lietdeco i pożałowałam... Zeszlifowałam ornament a tło przemalowałam na zgniłozielony, bo myślałam, że będzie lepiej. Nie było... Podjęłam się ostatniej próby - tło potapowałam na miedziano-złoto, a następnie na brunatno-czarno, tak by widać było przebłyski tego złotego. Widać, tyle że obecnie ta magnolia nie pasuje mi ani trochę... Nie mam cierpliwości, nawet nie chce mi się tego lakierować, może kiedyś ;-)Jak się rzekło, lubię zgapiać (jak ktoś nie jest kreatywny, to podgląda innych), wczoraj od AgiB zerżnęłam jej patent ze strukturą płótna. Efekt taki sobie, lakierować będę jak mi się zechce:

Jeszcze bardzo kiepskie zdjęcie butelki robionej na zamówienie Ewki:
I na koniec podziękowania dla Arkadii za wyróżnienie :-) Jak kilka razy pisałam - nie umiem wyróżniać. Każdy blog w moich ulubionych ma coś istotnego dla mnie, co nie powtarza się u nikogo. Czytam wszystkie, nawet teraz, chociaż nie zostawiam komentarzy.piątek, 24 lipca 2009
Psy szczekają, karawana idzie dalej...
Siedzę w chałupie, Ewka przygotowała mi prawdziwe sanatorium. Wyszłam ze szpitala ledwo żywa, a już po paru godzinach siedzę przy kompie (co prawda zgięta w lekkim przykurczu, ale to minie), czuję się nieźle i myślę, co by tu może zmalować... Na warsztacie, jeszcze sprzed operacji, mam kufel i butelkę - pokażę za parę dni.
A tu jeszcze szkatułka dla Joli, przecierki plus zwykła oklejanka - za to zrobiła się bardzo szybko:

Ze zdjęcia można wnosić, że to prawdziwy olbrzym, tymczasem najdłuższy bok ma najwyżej 15 cm.
wtorek, 14 lipca 2009
Komp mi się zepsuł
Z braku osobistego komputera na razie oglądam nabyte serwetki i papiery deku, chciałabym na jutro zrobić szkatułkę dla Joli na urodziny, tymczasem jestem w lesie. Pogoda jest przepiękna, nawet ja się nie mam do czego doczepić, niebo błękitne, jeno nieco za gorąco. Ujdzie. Najgorzej w autobusach komunikacji miejskiej, bo śmierdzi wniebogłosy, ale ja sama nie jestem bez grzechu - byłyśmy z Ewką na obiedzie w knajpce wegetariańskiej i zeżarłam coś w sosie czosnkowym. Biedni współpasażerowie. Chciałam zaprezentować na blogu Ewki butelkę w maki, ale nagle zrobiło się pod wieczór i nie zdążyłam zrobić zdjęcia - będzie jutro albo kiedyś.
Co jeszcze? Tęsknię za zaprzyjaźnionymi blogami. Podczytuję prawie wszystkie notki, chociaż odzywam się z rzadka. Chciałabym przenieść się w Bory Tucholskie lub na Mazury, w mieście duszno... Ale humor mam niezły, Krasnolud już ma prawie pewne przenosiny do Southampton i bardzo się z tego cieszy. Będzie dalej od Mieszczyków i Słowaczek, za to bliżej do efki i Kisiela... Coś za coś. Szykują się zmiany, chyba będzie lepiej :-)
sobota, 4 lipca 2009
Ładna pogoda nastała :-D
Deseczka mnie urzekła, bo jest dokładnie w moich kolorach, a poza tym to Ewki początki. Jak sobie siebie przypomnę... Eee, nieważne :-) Teraz ona domalowuje tło do butelki w maki, a ja pogrywam w Margonem. Żeby nie było, że tylko pogrywam w internetowe gierki, to proszę, oto butelka na zamówienie Marmolady:
(Z drugiej strony ładniejsza, ale zdjęcie nie wyszło...)
Natomiast razem nasze produkcje prezentują się jako komplet:
Odkąd przestało padać, jestem całkiem zadowolona z życia :-) W poniedziałek jadę do rodziny, we wtorek kończę 36 lat... Marmolada powiedziała, że nie wyglądam - i wierzę jej. I zeżarłam dzisiaj mnóstwo malin, o ilości wypitego piwa nie wspomnę przez skromność...
wtorek, 30 czerwca 2009
A deszcz padał i padał...
Ale załatwiłam prawie wszystko, co chciałam załatwić. Zdobyłam nawet w tym samym dniu dwa urzędowe papierki, chociaż panie zarzekały się, że tego nie można załatwić od ręki. Okazuje się jednak, że i z biurwokracją da się coś nawalczyć, a właściwie osiągnąć moim, ciotkowym sposobem. Usiąść bez zaproszenia w biurze i powiedzieć 'ależ w bez tego zawalają się wszystkie moje plany' i patrzeć martwym wzrokiem przed siebie. Nagle dokument, na który czeka się np. tydzień kierowniczka podpisuje na minutę przed 15.00 i wcale nie wysyła się podania do Warszawy, jak mówiła pani w okienku na dole. Phi. Muszę mieć w sobie coś strasznego, nie krzyczę, nie proszę, nie grożę. Po prostu jestem i nie wyglądam na kogoś, kto się ruszy w najbliższej pięciolatce...
U Ewki z nudów zaczęłam trochę dekupażyć, ale nie idzie mi - nie mam farb, kupiłam tylko jakieś podstawowe rzeczy, a poza tym ciągle ponuro na dworze i wychodzi kiepsko. I nie chce schnąć, oczywiście. Przemalowałam tylko młynek dla Ewki, znaczy 'to metalowe' jest obecnie miedziane i prezentuje się znacznie lepiej, niż w srebrnym kolorze:
Zdjęcie zrobione po deszczu, więc kolory wyszły takie se.
I jeszcze pokażę jeden z modeli, które kiedyś z pasją robił tata Ewy:
To Santa Maria, stateczek, na którym Kolumb płynął do Indii... No dobrze, model Santa Marii. Precyzja wykonania tego stateczku rzuca na kolana, tata poświęcił na niego dziesiątki godzin pracy. Tymczasem jest to jeden z kilkunastu modeli okrętów w tym domu, jak się uda, to nacykam więcej fotek. Piękne są te żaglowce!
Swoją drogą, rękodzieło to bardzo szerokie pojęcie...
środa, 24 czerwca 2009
Gugiel ustąpił na chwilę...
...i wpuścił mnie na moje konto. No to szybko o ostatnich wrażeniach.
Wsiadłam do samolotu ok. godz. 14 w Liverpoolu, czyli o tutejszej trzeciej. Lot jak lot, oprócz ostatnich piętnastu minut, gdy lecieliśmy w chmurach tak gęstych, że nie było widać skrzydła. Rzucało maszyną w te i wewte, więc siłą rzeczy zaczęłam myśleć o ostatniej, spektakularnej katastrofie. Pilot jednakże wylądował miękko i fachowo.
Czyli że byłam w kraju. Tym razem skazana zostałam na podróż komunikacją publiczną, bo Joli rozkraczyło się auto, Ewa ma jazdę bez trzymanki przy remoncie, a Miśki są w Chorwacji. Wsiadłam zatem do autobusu komunikacji lokalnej, katowickiej, i na razie wszystko było bez zarzutu. Czysto, miły kierowca, trasa do dworca PKP pokonana została bezstresowo.
I tutaj się skończyła moja pogoda ducha. Wlazłam na katowicki dworzec i z miejsca odechciało mi się wszystkiego. Targałam dwie ciężkie walizy, zanim znalazłam kasy, musiałam je taszczyć po jakiś schodach. Stanęłam przed kasą, przede mną dwie osoby... Stałam 15 minut! Panienka za szybą sprzedawała skomplikowany bilet, klikała w ekran dotykowy, a ceny biletów obliczała na kalkulatorku! Litości! Dlaczego tak? Poza tym nie miała żadnego głośniczka, pan przede mną schylał się do takiego mikroskopijnego okienka, zgięty w pół bił pokłony na chwałę PKP i usiłował dojść do porozumienia z panią w kasie. Nie było jej słychać nic a nic, nawet nie dało rady czytać z ruchu warg, bo miała tik nerwowy!
No dobrze, kupiłam bilet. Ostatni posiłek jadłam wcześnie rano, chciałam kupić coś do jedzenia. Przeszło mi, jak zobaczyłam dalszą część dworca, brud i żuli. Następnie usiłowałam dowiedzieć się, z którego peronu odjeżdża pociąg do Bielska, niestety, nie było informacji na tablicy odjazdów, a także nigdzie nie widać było plakatów z rozkładem jazdy! Korytarz prowadzący do wejść na perony wyglądał jak po kataklizmie, brakowało jedynie szczurów przemykających pod ścianami. Wlazłam wreszcie na peron, z którego zazwyczaj jeździłam - tam znalazłam plakat z rozkładem, okazało się, że muszę zmienić peron. No to znowu jazda z walizami 10 i 15 kg... Aha, lał deszcz, daszki na peronie ciekły, było już ciemnawo, ale za to bez oświetlenia. Przeczekałam prawie godzinę, podstawiono staaaareńki skład do Bielska, wsiadłam. Ciemno jak w tyłku, podśmierdywało z lekka, ale mistrzostwo było dopiero, jak ten 'pociąg' ruszył - takiego wizgu, huku i odgłosów darcia stalowych blach nie słyszałam jak żyję... No i poooooszedł, z prędkością chorego ślimaka. Raz przyspieszył, na jakieś półtorej minuty, potem wlókł się jeszcze wolniej. Czytać się nie dało, bo PKP oszczędza na żarówkach, a zgodnie z porą dnia było jeszcze jasno, co z tego że lało i wisiały czarne chmury. W końcu, jak już zaczęłam się cieszyć, że jest blisko, zatrzymał się w Pszczynie i stał przez dwadzieścia minut... Gdy wreszcie dotarłam do Ewki, to zanim rzuciłam się jej na szyję, przez dziesięć minut przeklinałam i urągałam na PKP!
I tyle moich pierwszych wrażeń :-( Polska jest piękna, Bielsko nawet w deszczu wygląda cudownie, mimo iż wszędzie są remonty dróg, a centrum pachnie mokrym betonem. Natomiast od strony torów wszystko przypomina horror, senny koszmar. Zdewastowane budynki i urządzenia, śmierdzące dworce, wszędzie jakieś ciemne typy i brak ludzi, do których można się zwrócić o pomoc. Po dworcu w Katowicach przemieszczać się mogą jedynie sprawni ludzie, człowiek na wózku nie dostanie się nawet do głównej hali, nie mówiąc o peronach. Ostatnio przez Katowice jeździłam lata temu, myślałam że od tego czasu zmieniło się coś na lepsze. Nic z tego, jest tylko gorzej, a może to mnie się zmieniły standardy...
(Powyższe zdjęcie dworca PKP w Katowicach ściągnęłam ze strony uppersilesian.blogspot.com, tam też jest więcej zdjęć)
Syndrom uzależnienia
I w czym rzecz? Sama nie dałam rady, więc poprosiłam wczoraj kolegę, który komputerami zajmuje się zawodowo, aby przypiął mojego lapcioka do ewkowej sieci. Poczarował, przypiął, poszedł sobie, tymczasem ja zostałam rozżalona - sieć na piętrze hula, na parterze, gdzie ja obecnie bytuję - rwie się jak znoszone gacie. Widzę czasem GG, mogę niekiedy przeczytać coś na jakiś portalach, blogi też widzę od czasu do czasu. Nie mogę natomiast zalogować się do googla, by pisać nowe posty. Bo gugiel uznał, że skoro taka słaba sieć, to może ktoś robi jakieś przekręty i chce mi podprowadzić konto. Zatem nie wpuści mnie i koniec! Teraz siedzę piętro wyżej, ale nie mogę nadużywać gościnności... Może będę czasem coś wysyłać w eter po napisaniu tego u siebie, a może nie będę.
W każdym razie czuję się dziwnie, jakby mi ktoś przyblokował okno na świat :-(
niedziela, 21 czerwca 2009
Krasnoludy mają długie ręce
Przebiliśmy się zatem przez korki do centrum, wjechaliśmy na trzecie piętro parkingu w Golden Square (można się domyślić, że na poprzednich piętrach nie dało rady zaparkować) i poleźliśmy na shopping. Obiecałam Krasnoludowi, że pójdziemy tylko w trzy miejsca (po kosmetyki, piżamę dla mnie i kurtkę dla Kuby) i słowa dotrzymałam. Doszliśmy w końcu do męskiego działu w Debenhams, ja już wstępnie miałam obczajone miejsca, gdzie warto zajrzeć, zatem sprawnie wymijaliśmy tłumy ludzi snujących się bez określonego celu, a także tych, co cel posiadali - snuć się i zataczać dokładnie tam, gdzie na pewno komuś przeszkadzają. Dopadłam pierwszych kurtek, wygrzebałam rozmiar. Kuba przymierzył, hmmm... Mówi, że super, podoba mu się, tylko rękawy jakieś takie... Faktycznie, gdy wyciągnął łapki przed siebie, mankiety miał z dziesięć centymetrów od nadgarstków. Nic to, szukamy dalej. Kolejna kurtka, ładna - mierzymy. Rękawy jak wyżej. Następne stoisko - droga i brzydka, ale mierzymy. Rękawy za krótkie. I jeszcze jedno. I jeszcze... Kuba zaczął być zdenerwowany. Na ostatnim stoisku, gdzie kurtki były przedrogie, za to skórzane, powiedział że on takiej nie chce. Ja też nie chciałam, ale kazałam mu przymierzyć. Mać! RĘKAWY ZA KRÓTKIE! Krasnolud dostał piany i zaczął pyskować. Że on wie, że z niego kawał chłopa i że brzuch ma wielki. Że rozumiałby, gdyby nie mieścił się w żaden rozmiar tym brzuchem właśnie. Ale że brzuch mu się mieści z dużym nadmiarem, a w każdym cholernym modelu kurtki rękawy są uszyte jak na jakieś UFO, to on nie rozumie. Że jest normalnym, polskim facetem o wzroście 184 cm i do tej pory nie podejrzewał się o nieproporcjonalnie długie kończyny górne. Ale najwyraźniej coś jest z nim nie tak, skoro wszystko, co mierzył, miało za krótkie na niego rękawy. Czyli że normą jest tu konus z wielkim cielskiem i krótkimi łapkami i że w takim razie kurtkę sobie kupi w Polsce. Za miesiąc.
I pojechaliśmy nad morze.
Oto las na wydmach. Trochę jakby zbyt regularny, by mógł powstać naturalnie.

A to już wydmy:
Tu też wydmy, od strony morza. Odpływ był, morze odpłynęło ponad pół kilometra, zbyt grząsko było, aby dojść do wody...
To zostaje po odpływie. Te długie, prostokątne muszle są przedziwne :-)
A do czego służy ta konstrukcja, nie mam pojęcia...
Następna notka już z Polski!


