poniedziałek, 12 października 2009

Brytyjskie rozwiązania techniczne III

Mieliśmy wczoraj mały armaggeddon w nowo zasiedlonej chałupie. Zaczęło się niewinnie, przedwczoraj, kiedy odkręciłam kran z ciepłą wodą i nie mogłam go zakręcić. Krasnolud wezwany na pomoc zakręcił i powiedział, żebym więcej nie używała nadmiernej siły przy otwieraniu wody. Nie użyłam żadnej wielkiej mocy, na pewno nie większą niż zwykle, ale z chłopem nie ma sensu dyskutować. Zatem gdy wczoraj sytuacja się powtórzyła, woda leciała (wrzątek), Krasnolud został wezwany na pomoc i nie pomógł. Bo okazało się, że to kran jest zepsuty, a nie Ciotka nadużywa mięśni odkręcając wodę.

Skoro woda leciała, należało ją jakoś zatrzymać. Z dziesięć minut zajęło nam zlokalizowanie głównego zaworu, kolejne dziesięć - mniej głównego, żeby odciąć tylko wodę z bojlera, a nie całą dostępną, w tym niezbędną do spłuczki. Potem Kuba podjął próbę rozkręcenia kurka i się zdziwił. Kurek odkręcić się nie dał. Obstukany, proszony ciepłymi słowami trwał zapiekły, aż w końcu się ukręcił. Należało wymienić cały kran, nie tylko ten kurek. Krasnolud wlazł zatem pod zlew (kiepsko się mieścił, bo szafka mała, a on całkiem spory jak na Krasnoluda). Użył wszelkich dostępnych narzędzi, walczył dwie godziny i NIE UDAŁO mu się odkręcić kranu. Zapieczony. No to pojechał do marketu budowlanego po narzędzia. Tam znalazł kran, natomiast nie znalazł narzędzi służących do odkręcania! Poproszony o pomoc pracownik marketu powiedział, że narzędzi nie ma, a poza tym że to jest za trudne samemu naprawiać i żeby Kuba sobie znalazł fachowca. Na samą myśl o tutejszych 'fahofffcach' włos nam się jeży wszędzie, więc Kuba wrócił dodom i walczył następne dwie godziny, by odkręcić i przykręcić z powrotem, tym razem świeży kran. Poszłam do pracowni i zobaczyłam ku swemu zdziwieniu, że komputery nie działają. Wywaliło bezpieczniki. W międzyczasie w kuchni słychać było dziwne stukoty. Hmm... Myśleliśmy, że to coś z narzędziami, że się obsuwają i postukują w czasie, gdy Kuba walczy zamknięty w szafce pod zlewem. Ale w końcu udało mi się ujrzeć przyczynę - nagle ni stąd, ni z owąd zobaczyłam iskrę przeskakującą gdzieś w WYŁĄCZONEJ PRALCE, towarzyszył temu ten charakterystyczny stukot. Tym razem znowu wywaliło bezpieczniki. Kuba załączył i wtedy nie wiadomo z jakiego powodu włączyło się wyłączone uprzednio kuchenne radio... Mieliśmy trochę dosyć. No ale nic to, po wdzięcznej pracy hydraulika i równie wdzięcznych zaklęciach godnych lepszej sprawy (Co za [cenzura] debil zakładał ten [cenzura] kran!?) Kuba podmienił zepsute na niezepsute i wodę mamy. Postanowiliśmy przetestować pralkę i zepsuć ją do końca, żeby można było zażądać nowej od gospodarza, ale pranie się zrobiło, nikt nie został popieszczony przez 220V, mimo że było czuć smrodek palonej izolacji. Teraz boję się, co dalej, kiedy mnie trąci pieron z jasnego nieba...

No i obiecane zdjęcia. Jakość kiepska, część robiona pod światło, ale widać o co chodzi...
Lustro nad wanną.
Lustro nad umywalką, przy okazji dwa krany...
Lustro nad kibelkiem.
Włącznik światła jak spłuczka...
Spłuczka wygląda jak klamka...
Widok na kuchnię.
Lampa w pracowni.
Okno.
Patent okienny.

A oto salon:
Odrzwia i stiuki gipsowe nad nimi...
Słynne płaskorzeźby.
Płaskorzeźby w szerszej perspektywie, ze złotym włącznikiem i osłonką na grzejnik.
Przepiękna kotara z frędzlami.
Tymczasowe umeblowanie salonu ;-)
Trzy w jednym: rybia łuska, kwiatowy dekor i szczerozłota lampa w salonie.
Równie szczerozłote urządzenia elektryczne, nieco stłamszone przez okrutny los...

Zdjęć na razie tyle, następne będą jak się urządzimy.

A jeśli chodzi o COŚ myjące okno - ze względu na to, że mieszkamy na piętrze i widoczny był dłuuugi kij, podejrzewam że na dole podczepiony był jakiś ludzki element - automat spisałby się lepiej ;-)

piątek, 9 października 2009

My już są Southamptoniany

(Herb Southampton z neta wzięty)

W zeszły czwartek zwieźliśmy graty i zasiedliliśmy 'apartament' nr 23 przy Cranbury Road w Southampton. Parapetówa będzie jutro, Kisiele już się zapowiedzieli...

Chciałam pokazać parę zdjęć z chałupy, ale odkąd tu jesteśmy, przez większość czasu pada. Ktoś mi mówił, że na południu klimat przyjemniejszy, na razie trudno to ocenić ;-) Co do mieszkania - jest bez porównania lepsze, niż nora w Warrington. Przede wszystkim nie ma grzyba (ten smrodek utrwalił mi się w mózgu, rozpoznam go nawet za sto lat), aczkolwiek Kisiel mówił, że grzyb pojawia się wraz z zasiedleniem chałupy, bo przetestował to u siebie. Ale o chacie miało być, nie o Kisielu. Mieszkanie jest na pierwszym piętrze małego, sześciolokalowego bloczku, pomiędzy drzewami, przy dość spokojnej ulicy. Jest mniej-więcej wielkości naszej chatki w Bielsku (jakieś 45 m2), ma również trzy pokoje, niestety bez balkonu.

W łazience jest okno, hurra, oraz trzy lustra, niehurra. Jedno umieszczono jak należy, nad umywalką, ale pozostałe... Nie wiem co za miszczu świata wykombinował, że ulokowanie lustra nad kibelkiem to rzecz w łazience nieodzowna, ale to jeszcze pikuś. Drugie wisi nad wanną, za wysoko, by urozmaicić doznania przy kąpieli, wystarczająco jednak blisko, by było zachlapane przy każdym myciu pod prysznicem. Ja zwariować się nie dam i nie będę wycierać badziewia dwa razy dziennie, więc będzie wiecznie zapaskudzone. Dalsze elementy łazienkowe standardowe są poniekąd. Wanna z przepływowym podgrzewaczem do prysznica i dwoma kurkami z wodą, jakby ktoś zapragnął zanurzenia. Ciepła woda leci w tym przypadku z ogromnego bojlera znajdującego się w kanciapie za ścianą. Światło w łazience zapala się pociągając za sznurek (włącznik ten stawia opór i w ciągu najbliższych paru dni przestanie całkowicie działać). Wodę w kibelku spuszcza się za pomocą okrutnie rozchwierutanej klamki, ale Krasnolud naprawi, jak znajdzie moment. Przy umywalce są dwa krany i tu znowu brytyjski standard - do wyboru wrzątek lub żywy lód. Można se zmieszać w umywalce po zatkaniu korkiem, ale komu się chce...

Kuchnia również jest jasna (ku mej radości) i mogę sobie oglądać podwórko podczas zmywania naczyń, bo zlew umieszczony jest pod oknem. W związku z tym mam niejakie problemy, bo wiatr zwiewa mi pomiędzy brudne gary kwiatki umieszczone na parapecie. Umeblowanie kuchni jest takie se, ale mam sporo miejsca w szafkach i przeżyję, zanim ulokujemy się w czymś własnym. Jest za to kuchenka z płytą ceramiczną i już nie będzie mnie podtruwał gaz, gdy trącę kurek przy sprzątaniu. Jedną z niewątpliwych zalet kuchni jest BRAK w niej czujnika dymu. Nie będę schodzić na serce przy lada podsmażaniu cebuli ;-) Zasadniczo wkurzył mnie tylko przepaskudny syf w szafkach, ale już sprzątnięte. A ja się dziwiłam, że przy oddawaniu poprzedniego mieszkania nasza landlord rozglądała się wstrząśnięta, że jest czysto...

Sypialnia. Tu się nie ma nad czym rozwodzić, pomieszczenie 2,60 na 2,70 m, ale zmieści się w niej duże wyrko, a także szafa i komoda. Jak dla nas wystarczy. Na razie śpimy na materacach dmuchanych, bo łóżko mają nam przywieźć w następną sobotę. Ciągnie od podłogi i marznie mi tyłek. Brrrr...

Najlepiej zagospodarowana jest pracownia, bo przywieźliśmy do niej komplet umeblowania z warringtońskiej nory. Stoją w niej biurka z komputerami, stolik do mojego deku, szafy i regały, jest niestety od zachodniej strony i ogromne okno z wykuszem nie rozświetla jej tak, jakbym sobie tego życzyła. Główną ozdobą tego pomieszczenia jest kurtyna (kotara?) w oknie, przyozdobiona u góry gipsowym fidrygałkiem. Ale...

...ale ten fidrygałek to nic szczególnego w porównaniu z dekoracją salonu, czy też po tutejszemu liwingrumu. Salon jest przyozdobiony na tyle sposobów, że słów mi brak. Po kolei: złote kontakty i włączniki światła, gipsowy border wzdłuż wszystkich ścian, kotara z frędzlami, na suficie rybia łuska oprócz otoczenia lamp (szczerozłotych), gdzie jest dekor w kwiatki. Na jednej ze ścian przymocowano na mur-beton dwie gipsowe płaskorzeźby z postaciami z epoki wiktoriańskiej lub jakiejś innej. Ukoronowaniem dzieła są dwa grzejniki umieszczone podobnie jak w Warrington na środku najbardziej użytecznych do umeblowania ścian. Grzejniki te zamaskowano drewnianymi ochraniaczami tworzącymi coś w rodzaju półek, ale wąskimi i niestabilnymi. Trzymać się na tym nic nie da.

Jeszcze słów parę na temat okien. Szyby są pojedyncze i zanosi się, że pociągnie nas za kieszeń ogrzewanie, ale co tam. Konstrukcja tych okien przyprawia o drgawki. Blok jest siedmioletni, jak nas poinformowano, siedem lat temu na całym świecie umiano robić porządne okna, tu jednak nie. Otwierają się na zewnątrz za pomocą takiego czegoś metalowego, co można nadziać na wystający bolec i w ten sposób okno zabezpieczyć przed nagłym manewrem. Są ABSOLUTNIE nie do umycia od zewnątrz. Jakież było moje zdziwienie dzisiaj po południu, gdy nagle znikąd wyskoczyło wielkie, ociekające wodą COŚ i umyło mi okno w sypialni... Byle jak umyło, nie oszukujmy się.

I co, chciałoby się zobaczyć, prawda? Zdjęcia będą, jak się rozpogodzi :-D

niedziela, 13 września 2009

Southampton - przygrywka

Pojechalim, zobaczylim...

Miałam robić zdjęcia, ale w ferworze walki jakoś mi to umknęło. Zjeździliśmy Southampton wzdłuż i wszerz, i wrażenia mam mieszane. Niewątpliwie w zestawieniu z Warrington Southampton wygląda jak miasto - niezbyt piękne, ale jednak city. Ma centrum rozsądnej wielkości (nie dwie ulice na krzyż), lecz ogólnie jest dosyć chaotyczne. Spodziewałam się czegoś bardziej klimatycznego, tymczasem środek miasta to trochę nijakiej, niskiej zabudowy poprzerywanej tu i uwdzie wysokimi, nowoczesnymi budynkami które nijak nie komponują się w ładną całość. Za to nad ujściem rzeki, a może już nad zatoką, zbudowano dłuuuuugi most, z którego jest widok na marinę i jachty. Bo Southampton to miasto żeglarskie - i oboje mamy nadzieję, że często będziemy korzystać z tej rozrywki. Zatem środek miasta to żadna rewelacja, jednakże oddalone od centrum dzielnice są całkiem do rzeczy. No i położone są na pagórkach, co od razu urozmaica krajobraz. Aha, istotne jest, że wieczorem środek miasta nie zamiera, są knajpy, włóczą się ludzie - coś się dzieje. No i na każdym kroku mowa ojczysta, boję się otworzyć konserwę... Jest tam podobno 30 tys. Polaków!

Znaleźliśmy sobie mieszkanie. Leży stosunkowo blisko centrum, otoczenie całkiem przyjemne - jest to dwupiętrowy blok w okolicy wolnostojących domków, stoi pośród sosen i ma całkiem spory, zamknięty ogród. Na razie przestałam myśleć o własnym ogródku, kiedyś sobie kupimy i będzie z głowy. Mieszkanie jak mieszkanie, nowe i całkiem w porządku, ale będzie ubaw jak dam zdjęcia salonu - styl późne rokokoko, gipsowe stiuki wzdłuż ścian, na suficie pozłacane lampy i jakieś reliefy, na oknie kotara jak w teatrze i jeszcze dwie gipsowe figurki przyczepione do ściany. Buahaha! Za to pozostałe pomieszczenia są całkiem fajne, okna w kuchni i w łazience, kafelki i czysto. W łazience bonus dodatkowy - nie śmierdzi. Długo szukałam źródeł ewentualnej wilgoci, ale jest sucho - i to mnie chyba najbardziej przekonało do tej chatki. Wady ma również (poza salonem) - pojedyncze szyby i elektryczne ogrzewanie. Dowiedzieliśmy się jednakże, że w Southampton ciepło jest i ogrzewanie włącza się niezwykle rzadko. Tak mówili Kisiele.

A z Kisielem się spotkaliśmy, i to zupełnie przez przypadek. Parę dni temu wysłałam mu życzenia na urodziny i poinformowałam oficjalnie, że niedługo będziemy sąsiadami. W piątek wieczorem zadzwonił podziękować za życzenia i zadał pytanie 'co robicie?' - więc odpowiedziałam, że stoimy na kei w marinie w Southampton. Zdębiał. Może nawet się ucieszył... ;-)

A tu parę zdjęć z piątkowego wieczoru w ekskluzywnej 'Ocean Village' nad zatoką w Southampton:Ot tak wygląda okiem turysty fragment miasta, w którym będziemy mieszkać za jakieś trzy tygodnie...

czwartek, 3 września 2009

Ekologiczne maki

Kolejną torbę popełniłam, bo Danieli spodobała się moja w słoneczniki. Miałam jeszcze jedną serwetkę z wieeelkim motywem, tym razem w maki. Wyszło takie coś:Uważam, że słonecznikowa jest ładniejsza. Tutaj dodatkowo na zdjęciu wylazły jakieś niedoróbki, ale na żywo wygląda lepiej.

Brrr... Pogoda nie rozpieszcza, wichura urywa głowę, a na dodatek co chwilę otwiera na oścież moje angielskie, nowoczesne, najnowszej technologii okno z plastiku, którego nie da się w żaden sposób zablokować. Okno otwiera na zewnątrz, a wewnątrz zdmuchnęła mi ulubioną osłonkę na doniczkę, z kwiatkiem w środku. Ja wiem, że to tylko rzecz, ale sentymentalna jestem i przywiązuję się do gratów. To akurat był prezent od Mirków, została mi już tylko jedna...

wtorek, 1 września 2009

Szssskszynka

Kupiłam ją sobie na car boot sale, ale to klasyka made in China. Była pokryta brązowym, zniszczonym laminatem, w środku miała przegródki, lusterko oraz wykonane z tektury i pokryte turkusowym welurem coś sugerujące, iż jest to pojemnik na biżuterię. Śmierdziała papierochami, więc nie biżu w niej trzymano. Wyszarpałam ze środka zbędne dodatki, pomalowałam jak tam mi się podobało, motyw wycięłam z papieru To-Do Enjoy. Naprawdę wycięłam i dopasowałam, bo ramka na rzeczonym papierze za duża była do skrzynki. Obecnie wygląda tak, z tym że wnętrze jest czerwone, nie pomarańczowe, jak wynika ze zdjęcia. Pogoda nie sprzyja sesjom fotograficznym :-(
Teraz jest kompletem do lampy, ale pójdzie do ludzi, jeśli ktoś zechce kupić...

Aha, nie mam różyczki. Dr Google się nie zna, a ja to już zupełnie. Parchy na ciele to efekt alergii na niewiadomoco, powoli już chyba z tego wychodzę i nawet trochę śpię nocami. Nie wydrapałam sobie krwawych ran, ale tylko dlatego że paznokcie mam krótkie. Byłam za to dzisiaj u angielskiej pani doktor hinduskiego bodajże pochodzenia, która po angielsku mówiła niewiele lepiej niż ja, a poza tym nieszczególnie interesowało ją, co tam mi kwitnie na skórze. Ledwo rzuciła okiem i przepisała jakąś maść. Jeśli nie będzie polepszenia, to puszczę z dymem przychodnię. Grrr...

wtorek, 25 sierpnia 2009

Mam różyczkę

No co? Mam. Parszywe plamy tu i ówdzie, najpierw ciut na pysku, potem na szyi, wreszcie rozlazły się po klacie. Początkowo wyglądało to na alergię, następnie - gdy zaczęło swędzieć do niemożliwości, podejrzewałam zgoła trąd. Myślałam że wszystko mi odpadnie, ale nie, jednak nie... Diagnozę wystawiłam sobie sama po wielu konsultacjach z dr Google oraz po objawach u Krasnoluda, który zapadł także i miał wszystko to, co o różyczce piszą, jeno bez parchów. Ja z parchami, biednemu zawsze wiatr w oczy. Takie rzeczy ludzie przechodzą w dzieciństwie i raz na zawsze mają spokój! A ja teraz siedzę zamknięta w norze, bo poczucie odpowiedzialności nie pozwala mi wyjść między ludzi, a zwłaszcza kobiety ciężarne których tu mnóstwo...

Zdjęć nie będzie, jak wyglądają różyczkowe plamy można zobaczyć w guglu, o ile ktoś nie pamięta z dzieciństwa. Nic ciekawego. Grrr... Ale już przechodzi.

niedziela, 16 sierpnia 2009

Wessenden Valley

Wracam do formy, jak się zdaje. Kalina pochwaliła mi się parę dni temu, że pójdzie z przyjaciółmi na wrzosy. Myślałam, że mnie spali zazdrość, nie dość że na wrzosy, to jeszcze z przyjaciółmi... Ale na szczęście mam Krasnoluda i tak długo go męczyłam, aż mnie zabrał w Peak District.

Krasnolud nie byłby sobą, gdyby nie marudził, że pogoda paskudna i że będzie jeszcze gorzej. Na początku rzeczywiście zanosiło się nieciekawie, ciemne chmury i smętne szarzyzny. Wypatrywałam wrzosów, ale gdzie tam! Wszystko było szaro-bure:Wycieczka była lajtowa, w końcu jeszcze nie minął miesiąc od czasu, jak mnie pocięto. Znowu znaleźliśmy sobie dolinę z czterema sztucznymi jeziorami. Droga była płaska, ludzi mało, stan wody niski. Za to przy pierwszym jeziorze straszyła taka tablica:
Ostrzeżenia, że woda jest głęboka, widzieliśmy tu nad niemal każdą kałużą głęboką po kolana. Natomiast informacja, że zimna woda zabija, doprowadziła Kubę do szału i słowotoku, pół wycieczki potem perorował na temat niebezpiecznych wanien z wystygłą wodą i apelował, aby zaspawać kurki - oczywiście nie te z wodą ciepłą... I poszliśmy powoli pod górkę, Krasnolud urągał na pogodę:Ja oglądałam sobie paprotki rosnące między kamieniami:A tymczasem za nami zaczynało się robić ładnie:Kubie zdecydowanie poprawił się humor, a gdy jeszcze spotkaliśmy towarzystwo, to nawet wdał się w rozmowę swoim soczystym barytonem:A potem było już coraz ładniej i bardziej pogodnie:A wreszcie zamiast szarzyzny i burości ukazało się to, po co tu przyjechałam :-) Oto wrzosowiska:Znudziła nam się wygodna droga, więc skręciliśmy w jakąś podejrzanie wyglądającą ścieżynę. Władowaliśmy się w błoto, ale nie pożałowaliśmy - na końcu wąskiej dolinki ukazało się miejsce jakby specjalnie stworzone do gier RPG i długich opowieści przy ognisku. Jedynym problemem byłby tutaj kompletny brak drzew, poza tym wszystko, co potrzeba - woda, miejsce na namioty, a przede wszystkim tajemniczy nastrój i szmer spadającej wody...Gdy wracaliśmy, pogoda wróciła do angielskiej normy, lecz ja już miałam swój bukiecik wrzosów :-)I na koniec kilka zdjęć z typowego tutejszego miasteczka. Architektura jest inna niż w naszych okolicach, przede wszystkim budynki są tu budowane nie z czerwonej cegły, a lokalnego kamienia, i nawet przy tak nieciekawej aurze bardzo mi się to podobało. Oto centrum maleńkiego Delf:Peak District to zdecydowanie jedna z rzeczy, których będzie mi brakowało po przeprowadzce do Southampton...